mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

Πυργί

mastixi.blogspot.com

Ελάτα

mastixi.blogspot.com

Μεστά

mastixi.blogspot.com

Ολύμποι

mastixi.blogspot.com

Βέσσα

mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

Λιμένας Μεστών

mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

Παρασκευή, 16 Φεβρουαρίου 2018

Πρόθεση για ευνοϊκότερο καθεστώς φόρου για μέλη Συνεταιρισμών!!!





Μετά από συνεχείς παρεμβάσεις και επιχειρήματα για το αδιέξοδο που προκαλείται στον πρωτογενή τομέα απ΄ τους υψηλούς φορολογικούς συντελεστές, ένα πάγιο εδώ και 2 χρόνια αίτημα της Ένωσης Μαστιχοπαραγωγών Χίου, φαίνεται ότι αρχίζει να λαμβάνεται σοβαρά υπ όψιν απ την πολιτική ηγεσία αλλά και απ τους υπηρεσιακούς παράγοντες των Υπουργείων Οικονομικών & Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων.
Θα περιμένουμε με μεγάλη ανυπομονησία να δούμε να εφαρμόζονται όλα αυτά, για το καλό της Εθνικής Οικονομίας και της Μαστιχοκαλλιέργειας.
-----------------------
Εντείνονται οι διεργασίες για την επανεξέταση του καθεστώτος φορολογίας των αγροτών, µε την επάνοδο στο καθεστώς του τεκµαρτού να κερδίζει συνεχώς έδαφος.
 

 Αναγκαία θεωρείται επίσης η δραστική µείωση του φορολογικού συντελεστή για όσους συµµετέχουν σε συλλογικά σχήµατα (συνεταιρισµοί, Οµάδες Παραγωγών) προκειµένου να αντιµετωπιστεί η «µαύρη αγορά» και να εισπράξει τελικά κάτι και το ∆ηµόσιο.

Νέες πληροφορίες της Agrenda αναφέρουν ότι το θέµα χειρίζονται τα συναρµόδια υπουργεία (Αγροτικής Ανάπτυξης, Οικονοµικών, Εργασίας), έχοντας αντιληφθεί ότι η καταβαράθρωση των κρατικών εσόδων, ελέω µνηµονίων, πρέπει µε κάθε τρόπο να ανακοπεί τώρα, προτού οδηγήσει σε οριστική έξοδο από το επάγγελµα τη µεγάλη µάζα των συντελεστών της αγροτικής παραγωγής και αποδυναµώσει έτσι περαιτέρω τις οργανωτικές οµάδες τους (συνεταιρισµοί, οµάδες κ.λπ.).

Για το ζήτηµα όπως αποκαλύπτει σήµερα η Agrenda πραγµατοποιήθηκε προ ολίγων ηµερών συνάντηση εργασίας των αρµόδιων υπουργών Βαγγέλη Αποστόλου, Κατερίνας Παπανάτσιου και Έφης Αχτσιόγλου, ούτως ώστε οι προωθούµενες αλλαγές, που σε κάθε περίπτωση, θα τρέξουν, µετά τον Αύγουστο, να συνδυάσουν ένα «κοκτέιλ» ελαφρύνσεων, που θα περιλαµβάνει τους συντελεστές φόρου, αλλά και τις ασφαλιστικές εισφορές προς τον ΕΦΚΑ (πρώην ΟΓΑ).

Την ατζέντα των συζητήσεων επιβεβαίωσε µε δηλώσεις του ο πρόεδρος της Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισµών Ιεράπετρας Νίκος ∆ασκαλάκης, που την ηµέρα της επίµαχης σύσκεψης βρέθηκε στη Βάθη, για έτερη συνάντηση µε συνεταιριστές.

Κάτω 50% φορολογικό κόστος 


Όπως τόνισε µπαίνει για πρώτη φορά στα σοβαρά ως θέµα προς συζήτηση στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, το φορολογικό και το ασφαλιστικό ζήτηµα και το αποτέλεσµα από όσα ακούστηκαν θα µπορούσε να χαρακτηριστεί σε αυτή τη φάση θετικό. Κι αυτό γιατί όπως, λέει «συζητήθηκε ότι είναι διαπιστωµένη πλέον η δραµατική µείωση των φορολογικών εσόδων στον αγροτικό τοµέα, µετά τις αυξήσεις που προηγήθηκαν, αφού πλέον οι παραγωγοί αναζητούν και όπως φαίνεται βρίσκουν τρόπους να φοροδιαφεύγουν, µέσα και από την αδήλωτη διακίνηση προϊόντων».

Αυτό είναι κάτι που έχει καταλάβει το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, τόνισε ο κ. ∆ασκαλάκης και «προς αυτή την κατεύθυνση αναζητούνται λύσεις, ενώ για πρώτη φορά δόθηκε η δέσµευση πως θα υπάρξουν µειώσεις σε φορολογία και ασφάλιση µετά τον Αύγουστο και την λήξη των µνηµονιακών υποχρεώσεων».

Μια βασική πρόταση που τέθηκε από πλευράς των παραγωγών ήταν η φορολογία να γίνεται µε τεκµαρτό και αντικειµενικό τρόπο ανά προϊόν και σύµφωνα µε τους πρώτους υπολογισµούς αυτή η αλλαγή ρίχνει περίπου στο 50% το φορολογικό κόστος.

Οι συµµετέχοντες στη συνάντηση είχαν προετοιµάσει και αρκετές άλλες προτάσεις τις οποίες το υπουργείο φέρεται έτοιµο να συζητήσει, ενώ βρίσκεται σε συνεργασία µε τα συναρµόδια υπουργεία Εργασίας και Οικονοµικών, ώστε να συζητηθούν τα θέµατα αυτά συνδυαστικά και µε τα ασφαλιστικά ώστε να προκύψει µια συντονισµένη λύση.

Σε δύο κατευθύνσεις εστιάζονται οι προωθούµενες αλλαγές, όπως έγραψε πρώτη η Agrenda, στο προηγούµενο φύλλο της. 


Ειδικότερα προβλέπεται:

α) ∆ραστική µείωση του φορολογικού συντελεστή για τα φυσικά πρόσωπα που συµµετέχουν σε συλλογικές προσπάθειες (Συνεταιρισµοί, Οµάδες Παραγωγών κ.α.)

β) Επανεξέταση της λύσης του τεκµαρτού εισοδήµατος, ως βάση υπολογισµού του φόρου για τους αγρότες µεσαίας εισοδηµατικής τάξης, οι οποίοι σήµερα είναι υποχρεωµένοι να τηρούν λογιστικά βιβλία.

Οι πληροφορίες της Agrenda λένε ότι τα θέµατα αυτά απασχολούν εδώ και καιρό το οικονοµικό επιτελείο της κυβέρνησης, ενώ τις τελευταίες ηµέρες αποτέλεσαν εκ νέου αντικείµενο συζήτησης στις επαφές της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης µε αντιπροσωπείες των αγροτών µε αφορµή και τις εν εξελίξει κινητοποιήσεις.

Λέγεται µάλιστα ότι η κατεύθυνση που έχει δοθεί προς τους εργαζόµενους, είναι η από κοινού ανάθεση µελέτης η οποία να αναδεικνύει τα προβλήµατα, τόσο σε σχέση µε την παραοικονοµία που αναπτύσσεται λόγω υπερφορολογίας, όσο και της υστέρησης που παρατηρείται επίσης στα φορολογικά έσοδα.

ΚΙΝΗΤΡΑ

  1. Οργανωμένοι με μικρότερη φορολογία
  2. Ευνοϊκότερο καθεστώς φόρου για μέλη Ομάδων 

Η υπο-απόδοση των κρατικών εσόδων οδηγεί σε αντικειμενικό τρόπο προσδιορισμού του εισοδήματος και μείωση εισφορών ΕΦΚΑ 
Η πορεία των εσόδων του κράτους αποδεικνύει ότι οι επιβαρύνσεις για τους µικρούς αγρότες είναι από ανύπαρκτες έως ελάχιστες, αλλά εκτιµάται ότι θ’ ανέλθουν, αν το εισόδηµα προσδιορίζεται µε αντικειµενικό τρόπο.



ΤOY ΑΛΕΞΑΝ∆ΡΟΥ ΜΠΙΚΑ
mpikas@agronews.gr
Πηγή : Agrenda Σάββατο 3 & Κυριακή 4 Φεβρουαρίου 2018 ΡΕΠΟΡΤΑΖ.EΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

Παρασκευή, 2 Φεβρουαρίου 2018

Γκοτζαμάνηδες της Αριστεράς ;



Από τον Γιώργο Καραμπελιά

Η κυβέρνηση τρέμει τη μαζικότητα του συλλαλητηρίου της Κυριακής, 4 Φεβρουαρίου. Και εκτός από τη λοιπή κινδυνολογία, ως εκ θαύματος, το Σάββατο 3 Φεβρουαρίου, χρυσαυγίτες και εξωκοινοβουλευτικοί, από τη ΛΑΕ μέχρι τους τελευταίους μπάχαλους, καλούν σε συγκεντρώσεις και αντισυγκεντρώσεις προσπαθώντας από κοινού να δημιουργήσουν φοβία στον ευρύτερο κόσμο με τα πιθανά επεισόδια που προετοιμάζουν. Τη δε ημέρα του συλλαλητηρίου, ακροαριστεροί και αναρχικοί καλούν σε ανοικτή αντισυγκέντρωση. Για το ρόλο των χρυσαυγιτών, ως μόνιμων εντολοδόχων της εξουσίας δεν υπήρχε καμία αμφιβολία. Μήπως όμως έχει μείνει καμία και για εκείνον της δήθεν «αντισυστημικής» Αριστεράς;



Δυστυχώς η ιστορία αυτή έχει πολύ βαθιές ρίζες στην ιστορία του τόπου: Στα μαθητικά και φοιτητικά μου χρόνια, σημαντική παράμετρος της κυβερνητικής πολιτικής ήταν οι λεγόμενοι «παρακρατικοί», που δρούσαν ως το οπλισμένο και προβοκατόρικο χέρι της εξουσίας. Έτσι, όποτε υπήρχε φοιτητική διαδήλωση, ή συλλαλητήριο της Αριστεράς, οργανωνόταν αντιδιαδήλωση από την ΕΚΟΦ (Εθνική Κοινωνική Οργάνωση Φοιτητών) ή από διάφορες αυτοαποκαλούμενες «εθνικές» οργανώσεις, που επιχειρούσαν να τρομοκρατήσουν και να μπορέσουν να επιτεθούν στις εκδηλώσεις της Αριστεράς. Αποκορύφωμα αυτής της δραστηριότητας υπήρξε η δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη από παρακρατικούς, με επικεφαλής τον διαβόητο Γκοτζαμάνη στη Θεσσαλονίκη το 1963, που σε μεγάλο βαθμό προκάλεσε και την πτώση της κυβέρνησης Καραμανλή.


Από τότε κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι. Και η εικόνα αντιστράφηκε. Εδώ και δεκαετίες, τουλάχιστον στα Πανεπιστήμια και τους νεολαιίστικους χώρους γενικότερα, η ελεύθερη συζήτηση και ανταλλαγή απόψεων απαγορεύεται και παρεμποδίζεται συχνά με την απειλή βίας ή την ανοικτή χρήση βίας από αριστερές ακροαριστερές ή αναρχικές ομάδες. Στη δεκαετία του 1970 και του 1980 σε αυτές τις πρακτικές, πρωτοστατούσαν κατ’ εξοχήν τα «ΚΝΑΤ», δηλαδή ειδικές ομάδες της ΚΝΕ και της οργάνωσης των οικοδόμων του ΚΚΕ, που ξυλοκοπούσαν κυρίως τους αριστερούς αντιφρονούντες. Από τα τέλη της δεκαετίας του 1980 και ιδιαίτερα μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, αντικαταστάθηκαν, σταδιακώς, από ακροαριστερές και αναρχικές ομάδες που στρέφονταν κατ’ εξοχήν εναντίον κάθε πατριωτικής φωνής, είτε προερχόμενης από τη Δεξιά είτε από το ΠΑΣΟΚ ή την Αριστερά, αρκεί να χαρακτηρίζονταν ως «εθνικιστές» – οι Κύπριοι φοιτητές έχουν ξυλοκοπηθεί σε αναρίθμητες περιπτώσεις.

Μετά την επικράτηση της λεγόμενης παγκοσμιοποίησης, την κατάρρευση της ΣΕ και τη μετατόπιση της κύριας αντίθεσης σε παγκόσμια κλίμακα, σε αντίθεση μεταξύ των εθνών και της παγκόσμιας νέας τάξης των πολυεθνικών, πολλές από αυτές τις ομάδες, προτάσσοντας ως πρωταρχικό ζήτημα την αντίθεση με τον «εθνικισμό», μεταβλήθηκαν σταδιακά σε παράρτημα, κάποτε και ένοπλο, της παγκοσμιοποίησης, που έχει ως κύριο εχθρό της τον πατριωτισμό των λαών και των κινημάτων. Γι’ αυτό και οι κατά τα άλλα τόσο φιλελεύθεροι και οπαδοί του δημοκρατικού διαλόγου διανοούμενοί μας, έκλειναν τα μάτια μπροστά σε αυτές τις πρακτικές που γαγγραίνιαζαν σταδιακά τον φοιτητικό και νεολαιίστικο χώρο. Οι «αντιεθνικιστές» σημιτικοί, οι αριστεροί διανοούμενοι και οι μπάχαλοι των Εξαρχείων συμμερίζονταν τις ίδιες αρχές των «ανοικτών συνόρων», του «αντιρατσισμού», του φιλομεταναστευτισμού και προ παντός του ανθελληνικού αντιεθνικισμού. Επιπλέον αυτή η ιδεολογία αμειβόταν αδρά από τα ποικιλώνυμα ιδρύματα SOros και εκατοντάδες ευρωπαϊκά προγράμματα. Εξάλλου πολύ συχνά ανήκαν και στις ίδιες οικογένειες και τα ίδια περιβάλλοντα. Οι γονείς και οι φίλοι στην προοδευτική διανόηση και την πολιτική ελίτ, και τα «ατίθασα» παιδιά στην πλατεία για μερικά χρόνια, μέχρις ότου έλθουν τα μεταπτυχιακά, τα διδακτορικά και η ένταξη στη φιλελεύθερη Αριστερά. Γι’ αυτό και παρά τις σποραδικές διαμαρτυρίες, όταν τα «παιδιά» ξεπερνούσαν τα όρια, τα άφηναν ανενόχλητα να μεταβάλουν τα πανεπιστήμια σε αχούρια και τους νεολαιίστικους χώρους σε γκέτο.

Όμως από το 2008 και μετά το ζήτημα άλλαξε διαστάσεις και χαρακτηριστικά. Η μπαχαλοποίηση εξαπλώθηκε σε όλη τη χώρα και μετασχημάτισε το σύνολο της Αριστεράς, που συντάχθηκε εν σώματι –εκτός από το ΚΚΕ– με μια μηδενιστική εξέγερση κακομαθημένων τέκνων των βορείων προαστίων κατά τον περιβόητο Δεκέμβρη. Ο ακροαριστερός «χώρος» από περιθωριακή δύναμη στις παρυφές της αριστεράς μεταβλήθηκε σε ιδεολογική του πρωτοπορία. Εν ολίγοις οι «μικροί» άρχισαν να σέρνουν από τη μύτη τους μεγάλους. Εξού και προέκυψε ο «ριζοσπαστικός» ΣΥΡΙΖΑ, με επικεφαλής τον Τσίπρα, έχοντας μεταλλάξει τον παλαιομοδίτικο εθνοφοβικό Συνασπισμό σε ένα μοντέρνο εθνομηδενιστικό μόρφωμα, που θα προσελκύσει εξάλλου και το μεγαλύτερο μέρος της «αδέσποτης» και εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.

Επιπλέον η επέκταση της μεταναστευτικής κρίσης και η συναίνεση ολόκληρου του πολιτικού συστήματος στο φαινόμενο της ανεξέλεγκτης μετανάστευσης –για να έχουμε και φτηνούς κηπουρούς–, επέτρεψε στα «παιδιά» να δημιουργήσουν επιτέλους και τον αντίπαλο που τους χρειαζόταν: Δηλαδή να δώσουν σάρκα και οστά στις λαϊκές γειτονιές, στους κληρονόμους των παλιών αυθεντικών Γκοτζαμάνηδων, τη Χρυσή Αυγή, τόσο απαραίτητη για να συντηρείται το δίπολο «φασισμού» «αντιφασισμού».

Η ανάληψη της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ και πριν απ’ όλα η μεγάλη κωλοτούμπα του το καλοκαίρι του 2015 μπορεί να οδήγησε σε μια μερική αντιπαράθεση στο εσωτερικό της αριστεράς –αποχώρηση του Λαφαζάνη και της ΛΑΕ, και μια έξαρση στις αντιθέσεις με την εξωκοινοβουλευτική αριστερά– αλλά δεν προκάλεσε τη γενικευμένη σύγκρουση που πολλοί φανταζόταν.

Και ο λόγος είναι απλός. Πέραν του ότι ανήκουν στη συντριπτική τους πλειοψηφία στα κρατικοδίαιτα στρώματα, πέραν του κοινού τους κοσμοπολιτισμού, και των κοινών αξιών τους, συμφωνούν στα βασικά. Και τα βασικά, είναι η λύση του δημογραφικού, μέσω της μετανάστευσης, η απόρριψη της εθνικής ταυτότητας και των εθνικών σημασιών, το μίσος ενάντια στην Ορθοδοξία, ως στοιχείο αυτής της ταυτότητας, η παράδοση της Κύπρου στους Τούρκους, η αποδοχή της προτεκτοροποίησης της Ελλάδας, η επιμονή στο παρασιτικό καταναλωτικό μοντέλο, η αποδοχή της παγκοσμιοποιημένος κουλτούρας, η άρνηση ακόμα και των φυλετικών ταυτοτήτων.

Και επειδή το τερπνόν πρέπει να συνδυάζεται μετά του ωφελίμου, ο ΣΥΡΙΖΑ φρόντισε να διορίσει κατά δεκάδες χιλιάδες τα «παιδιά» της αντιπολιτευτικής αριστεράς σε ΜΚΟ και υπηρεσίες για τους πρόσφυγες και μετανάστες, ώστε η ιδεολογία να ενισχύεται και από το στομάχι. Το αποτέλεσμα το βλέπουμε δια γυμνού οφθαλμού. Το κύριο μέλημα της εξωσυριζικής αριστεράς δεν είναι να φύγει η χειρότερη κυβέρνηση που είχε ο τόπος μεταπολιτευτικά, αλλά το εάν «μετά» θα έλθει ο «Κούλης». Δηλαδή εν τοις πράγμασι στηρίζουν τον Τσίπρα, τον Καμμένο και την παρέα τους. Γι’ αυτό και η τόσο αναιμική στην πραγματικότητα αντιπολίτευση την οποία ασκούν. Διότι το βασικό πρόβλημα της Ελλάδας είναι η εθνική της επιβίωση και ως προς αυτό οι εθνομηδενιστές συμπαρατάσσονται με την κυβέρνηση παρά τις όποιες επιμέρους διαφωνίες τους.

Με το Μακεδονικό έκαναν ένα ακόμα, αποκαλυπτικό βήμα. Ανέλαβαν το ρόλο του ανοικτού πραιτωριανού της κυβερνητικής πολιτικής. Ο Τσίπρας και ο «απειλούμενος» (!) (ξεσκολισμένος στην προβοκατορολογία), Κοτζιάς εκτελούν το σχέδιο, οι δε αριστεριστές, αναρχικοί κ.λπ., λειτουργούν ως νέοι ΕΚΟΦίτες και Γκοτζαμάνηδες, καλώντας αντισυγκεντρώσεις, συκοφαντώντας τα συλλαλητήρια ως «ακροδεξιά» –όπως έκανε ανενδοίαστα και ο άλλοτε «πατριώτης της αριστεράς» Λαφαζάνης– και παίζοντας το παιγνίδι της προβοκάτσιας μαζί με τους ναζήδες της Χρυσής Αυγής.

Όμως όλοι αυτοί δεν πρέπει να ξεχνούν ένα πράγμα, πως η δράση των Γκοτζαμάνηδων εν τέλει ενίσχυσε τους αντιπάλους της κυβέρνησης και όχι την τότε κυβέρνηση. Και προφανώς, δεν αρκούν οι νέοι Γκοτζαμάνηδες για να τρομοκρατήσουν έναν ολόκληρο λαό.


Πηγή : http://www.liberal.gr

Κυριακή, 28 Ιανουαρίου 2018

Πάει Λαύριο ο Προαστιακός....και ο Λιμένας Μεστών αποκτά άλλη δυναμική!!!


Θαυμάσια είδηση!!! Ο προαστιακός στο Λαύριο, και αμέσως, αμέσως, ο Λιμένας Μεστών αποκτά άλλη βαρύτητα, αφού από το Λεκανοπέδιο φτάνουμε Χίο σε 4 ώρες, όσες η Τήνος και η Μύκονος!!!
Υπάρχει κάποιος πάνω στην Χίο που να μην αντιλαμβάνεταιτο πόσο σημαντικό για το νησί είναι αυτό?
 
 
Κάτι φαίνεται να κινείται στο θέμα επέκτασης του Προαστιακού προς το Λαύριο καθώς τον περασμένο Ιούνιο εγκρίθηκε η χρηματοδότηση του από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ).

Οι καθυστερήσεις στην υλποίηση του έργου τα τελευταία χρόνια είναι συνεχείς. Είναι ενδεικτικό ότι η επέκταση του Προαστιακού στο Λαύριο έχει εξαγγελθεί από το 2007, όταν υπουργός Μεταφορών ήταν ο Μιχάλης Λιάπης, με ορίζοντα ολοκλήρωσης το... 2012.

To Υπουργείο Μεταφορών σε συνεργασία με την ΕΡΓΟΣΕ, κατόπιν πίεσης της παρούσας Δημοτικής Αρχής, έχουν προτείνει την επέκταση του προαστιακού σιδηροδρόμου από το Κορωπί έως το Λαύριο, σε συνδυασμό με την οδική σύνδεση με την Αττική Οδό και την αναβάθμιση και πλήρη λειτουργία του λιμανιού ως επιβατικού και τουριστικού (φιλοξενία κρουαζιερόπλοιων, γιοτ κ.α.)


Η ΕΡΓΟΣΕ, για την οποία η επέκταση του προαστιακού σιδηροδρόμου αποτελεί πρώτη προτεραιότητα, έχει ήδη καταθέσει στη διαχειριστική αρχή Τεχνικό Δελτίο με προμελέτες, προκειμένου να προχωρήσει με τη μέθοδο της μελέτης-κατασκευής.

Δεν θα είναι λοιπόν το κλασικό δημόσιο έργο, στο οποίο γίνονται μελέτες και έπειτα προκηρύσσεται διαγωνισμός για την κατασκευή του, αλλά μελέτη και κατασκευή θα γίνονται παράλληλα.

Η υλοποίηση του έργου με την παραπάνω μέθοδο θα έχει τεράστιο όφελος για τους πολίτες, καθώς θα εξοικονομηθεί σημαντικός χρόνος (έως και 2 περίπου χρόνια) για την ολοκλήρωση των προαναφερθέντων έργων.

Η νέα γραμμή, μήκους 32 χλμ., σύμφωνα με παλαιότερο σχεδιασμό, προβλεπόταν να διαθέτει δύο σιδηροδρομικούς σταθμούς (στο Μαρκόπουλο και στο Λιμάνι του Λαυρίου) και επτά στάσεις (Καλύβια, Κουβαρά, Κερατέα, Αμφιτρόπη, Περιγιάλι, Θορικό, Εκπαιδευτικό Κέντρο Λαυρίου), με τη διαδρομή Αθήνα - Λαύριο θα γίνεται σε λιγότερο από μία ώρα, σε 55 λεπτά.

Αξίζει να σημειωθεί ότι εξετάζεται και η σύνδεση της λεωφόρου Λαυρίου με την Αττική Οδό.

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Απασχόληση συνταξιούχων - Οδηγίες από τον Ε.Φ.Κ.Α.


Με την εγκύκλιο 33/2017 του ΕΦΚΑ κοινοποιούνται οι διατάξεις του άρθρου 20 του Ν. 4387/2016 «Ενιαίο Σύστημα Κοινωνικής Ασφάλειας-Μεταρρύθμιση ασφαλιστικού-συνταξιοδοτικού συστήματος-Ρυθμίσεις φορολογίας εισοδήματος και τυχερών παιγνίων και άλλες διατάξεις», με τις οποίες ρυθμίζεται το ζήτημα της απασχόλησης των συνταξιούχων λόγω γήρατος.

Αναμένοντας αναλυτική ερμηνεία των επιμέρους διατάξεων του εν λόγω άρθρου από το ΥΠΕΚΑΑ, προς το παρόν, προκειμένου να διεκπεραιωθούν οι αιτήσεις συνταξιοδότησης που έχουν κατατεθεί από 13.5.2016 και μετά από ασφαλισμένους οι οποίοι δηλώνουν ότι συνεχίζουν εργαζόμενοι, είτε κατά την ημερομηνία κατάθεσης της αίτησής τους είτε μεταγενέστερα, το Υπ. Εργασίας διευκρινίζει τα ακόλουθα:

Α. ΚΑΛΥΠΤΟΜΕΝΑ ΠΡΟΣΩΠΑ-ΕΞΑΙΡΕΣΕΙΣ

Το νέο νομοθετικό πλαίσιο καταλαμβάνει: τους συνταξιούχους εξ ιδίου δικαιώματος (λόγω γήρατος) -όπως ορίζεται στο άρθρο 2 του Ν.4387/2016 «Εννοιολογικοί προσδιορισμοί»-

α) του Δημοσίου, συμπεριλαμβανομένων των προσώπων που περιγράφονται στην παρ. 3 του άρθρου 4 του νόμου αυτού, δηλαδή αυτούς οι οποίοι:
• υπάγονται στις διατάξεις των νόμων 1897/1990 (Α' 120) και 1977/1991 (Α' 185),
• δικαιούνται πολεμική σύνταξη ή σύνταξη αναπήρου οπλίτη ειρηνικής περιόδου ή σύνταξη Εθνικής Αντίστασης Ο.Γ.Α. ή ανασφάλιστου Αγωνιστή Εθνικής Αντίστασης, σύμφωνα με τις διατάξεις του Π.δ. 168/2007 (Α' 209), του Π.δ. 169/2007 (Α' 210) και των άρθρων 22 και 27 του Ν. 1813/1988 (Α'243),
• τους λογοτέχνες - καλλιτέχνες που δικαιούνται σύνταξη από το Δημόσιο, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 1 του Ν. 3075/2002 (Α' 297),
• λαμβάνουν προσωπική σύνταξη,
• δικαιούνται σύνταξη λόγω ανικανότητας ή λόγω θανάτου που προήλθε πρόδηλα και αναμφισβήτητα εξαιτίας της υπηρεσίας και ένεκα ταύτης, σύμφωνα με τις διατάξεις του Π.δ. 169/2007 σε συνδυασμό και με αυτές του Π.δ. 168/2007

β) όλων των φορέων, ταμείων, κλάδων ή λογαριασμών που εντάσσονται στον Ε.Φ.Κ.Α., βάσει του άρθρου 53 του Ν.4387/2016, οι οποίοι είτε αποκτούν ιδιότητα ή δραστηριότητα είτε αναλαμβάνουν εργασία στον ιδιωτικό τομέα ή σε φορείς της Γενικής Κυβέρνησης, υποχρεωτικώς υπακτέα στην ασφάλιση του Ε.Φ.Κ.Α. (σύμφωνα με τις γενικές ή ειδικές ή καταστατικές διατάξεις που ίσχυαν μέχρι 31/12/2016 στους εντασσόμενους στον ΕΦΚΑ φορείς ασφάλισης ή το Δημόσιο)-χωρίς να εξετάζεται εάν προκύπτει εισόδημα-
i. είτε καθίστανται συνταξιούχοι από την 13/5/2016 και μετά, ημερομηνία έναρξης ισχύος της διάταξης, ανεξάρτητα από την ημερομηνία ανάληψης της εργασίας/δραστηριότητας (σχετική η αριθμ. 531/2008 γνωμοδότηση του Νομικού Συμβουλίου του Κράτους)
ii. είτε είχαν ήδη ημερομηνία έναρξης συνταξιοδότησης μέχρι την ανωτέρω ημερομηνία και ανέλαβαν εργασία/ δραστηριότητα από την ανωτέρω ημερομηνία και μετά.

Σύμφωνα δε με την παρ. 3, υπό τις ανωτέρω προϋποθέσεις το νέο καθεστώς απασχόλησης συνταξιούχων αφορά και τα πρόσωπα της παρ. 2 του άρθρου 2 του Ν. 3833/2010, δηλαδή:
• τα αιρετά όργανα Ο.Τ.Α.,
• τους διοικητές, υποδιοικητές, προέδρους, αντιπροέδρους και τα μέλη των συλλογικών οργάνων διοίκησης των Ν.Π.Δ.Δ.,
• τους προέδρους, αντιπροέδρους και τα μέλη των ανεξάρτητων διοικητικών αρχών,
• τους προέδρους, αντιπροέδρους, διευθύνοντες συμβούλους και τα μέλη διοικητικών συμβουλίων, καθώς και το πάσης φύσεως προσωπικό των Ν.Π.Ι.Δ. που ανήκουν στο κράτος ή επιχορηγούνται τακτικά από τον Κρατικό Προϋπολογισμό ή είναι δημόσιες επιχειρήσεις κατά την έννοια των παραγράφων 1, 2 και 3 του άρθρου 1 του ν. 3429/2005 (εξαιρούνται οι εταιρείες που υπάγονται στο Κεφάλαιο Β' του ν. 3429/2005, εφόσον το Δημόσιο ή τα νομικά πρόσωπα των παραγράφων 2 και 3 του άρθρου 1 του ίδιου νόμου, κατέχουν μόνα ή από κοινού ποσοστό του μετοχικού κεφαλαίου μικρότερο του πενήντα τοις εκατό (50%), οι Τράπεζες, καθώς και οι εταιρείες, στις οποίες το Δημόσιο, αν και πλειοψηφών μέτοχος, δεν ασκεί τη διοίκηση και διαχείρισή τους).

Οι ρυθμίσεις του άρθρου 20 δεν εφαρμόζονται στους συνταξιούχους:
α) με ημερομηνία έναρξης συνταξιοδότησης και ανάληψης εργασίας ή αυτοαπασχόλησης πριν από τις 13.5.2016, για τους οποίους εξακολουθεί να εφαρμόζεται το προγενέστερο του ν.4387/2016 νομοθετικό πλαίσιο για την απασχόληση συνταξιούχων, όπως ισχύει κατά περίπτωση συνταξιούχου, με βάση τον φορέα συνταξιοδότησης και την παρασχεθείσα εργασία στο δημόσιο ή τον ευρύτερο δημόσιο τομέα ή τον ιδιωτικό τομέα ή την αυτοαπασχόληση πριν και μετά τη συνταξιοδότηση (άρθρο 63 ν.2676/1999, όπως αντικαταστάθηκε με την παρ. 1 του άρθρου 16 του ν.3863/2010, άρθρο 10 του ν.3865/2010, όπως τροποποιήθηκε με την παρ. 5γ του άρθρου 4 του ν.4151/2013, άρθρο 8 παρ. 14 του ν.2592/1998, όπως αντικαταστάθηκε με το άρθρο πρώτο, παράγραφος Β, υποπαράγραφος Β, περίπτωση 1β του ν.4093/2012 και επεκτάθηκε στους φορείς κύριας ασφάλισης με το άρθρο 4 παρ. 2α του ν.4151/2013), οι καταστατικές διατάξεις των φορέων κύριας ασφάλισης αυτοαπασχολουμένων που προβλέπουν αναστολή σύνταξης σε περίπτωση που οι συνταξιούχοι αναλαμβάνουν εκ νέου εργασία ή αυτοαπασχόληση υπαγόμενοι στην ασφάλιση των εν λόγω φορέων, καθώς και οι καταστατικές διατάξεις των φορέων επικουρικής ασφάλισης που προβλέπουν αναστολή της επικουρικής σύνταξης κατ' εφαρμογή της παρ. 4 του άρθρου 42 του ν.3996/2011).
β) οι οποίοι αναλαμβάνουν εργασία/δραστηριότητα για την οποία δεν προκύπτει υποχρέωση ασφάλισης στον ΕΦΚΑ, ακόμα και αν προκύπτει εισόδημα,
γ) λόγω ανικανότητας (αναπηρίας),
δ) λόγω θανάτου

Β. ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ

Καταβολή μειωμένης σύνταξης (κύριας και επικουρικής)


Όταν οι συνταξιούχοι στους οποίους εφαρμόζονται οι κοινοποιούμενες διατάξεις αναλαμβάνουν εργασία ή δραστηριότητα ή αποκτούν ιδιότητα υποχρεωτικώς υπακτέα στην ασφάλιση του Ε.Φ.Κ.Α., για όσο χρόνο απασχολούνται ή διατηρούν την ιδιότητα ή τη δραστηριότητα εξακολουθούν μεν να λαμβάνουν την κύρια και την επικουρική σύνταξή τους, αλλά το ακαθάριστο ποσό αυτών θα καταβάλλεται μειωμένο κατά 60%. Κατά το διάστημα αυτό για τον απασχολούμενο συνταξιούχο καταβάλλονται οι ασφαλιστικές εισφορές, σύμφωνα με τις ειδικές προβλέψεις των οικείων διατάξεων του Ν. 4387/2016.

Αναστολή καταβολής σύνταξης

Ειδικά στην περίπτωση που οι ανωτέρω συνταξιούχοι αναλάβουν εργασία ή δραστηριότητα σε φορείς της Γενικής Κυβέρνησης αναστέλλεται η καταβολή τόσο της κύριας όσο και της επικουρικής σύνταξής τους για όσο χρόνο διαρκεί η παροχή της εργασίας τους ή των υπηρεσιών τους ή η δραστηριότητά τους.

Στο σημείο αυτό θέτουμε υπόψη σας ότι η Ελληνική Στατιστική Αρχή τηρεί Μητρώο Φορέων Γενικής Κυβέρνησης το οποίο περιλαμβάνει τους φορείς εκείνους οι οποίοι με βάση τα κριτήρια του νέου Κανονισμού της Ε.Ε. 549/2013 (Ευρωπαϊκό Σύστημα Λογαριασμών 2010 - European System of Accounts (ESA 2010)) χαρακτηρίζονται ως φορείς της Γενικής Κυβέρνησης.

Το Μητρώο Φορέων Γενικής Κυβέρνησης είναι αναρτημένο στην κεντρική ιστοσελίδα της ΕΛΣΤΑΤ http://www.statistics.qr/el/statistics/-/publication/SELO8/-. και ενημερώνεται κατά περιόδους. Για το λόγο αυτό. θα πρέπει να ενημερώνεστε σε τακτά διαστήματα σχετικά με τη διατήρηση του χαρακτηρισμού των φορέων που είχαν περιληφθεί στο Μητρώο καθώς και για την ένταξη άλλων, ώστε, να εφαρμοστούν αντιστοίχως οι διατάξεις των παρ. 1 ή 2.


Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Ένωση Μαστιχοπαραγωγών Χίου : Διαφυλάχτε την Μαστίχα και την Χίο!!!



                                     ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ


Η Ένωση Μαστιχοπαραγωγών Χίου διαχρονικά αντιμετωπίζει με επιφύλαξη και σκεπτικισμό μεγάλης κλίμακας παρεμβάσεις στη Νότια Χίο, οι οποίες θα μπορούσαν να διαταράξουν το οικοσύστημα της περιοχής ή να αλλάξουν δραματικά το παραγωγικό μοντέλο ανάπτυξης της.

Υπό αυτό το πρίσμα, στο πρόσφατο παρελθόν, ήταν αρνητική στα σχέδια για δημιουργία αεροδρομίου στα Μαστιχοχώρια και υπό την ίδια οπτική γωνία είναι αντίθετη στη πιθανή εγκατάσταση ΠΡΟΚΕΚΑ στη Nότια Χίο και ειδικότερα στη περιοχή των Ολύμπων όπως αναφέρεται σε σχετικό δημοσίευμα της εφημερίδας «H ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ».

Πιθανή εγκατάσταση σχετικής υποδομής στον Μαστιχώνα του νησιού και δεδομένων των αντιδράσεων που θα δημιουργηθούν από τις τοπικές κοινωνίες -ως αποτέλεσμα των παραβατικών συμπεριφορών, που δημιουργούνται εντός και εκτός των προσφυγικών οικισμών-, θα ακυρώσει τη θετική εικόνα της μοναδικής ζωντανής, εξωστρεφούς δραστηριότητας της Χίου. Δεκάδες εκατομμύρια επενδύσεων σε προώθηση, επικοινωνία και παραγωγικές εγκαταστάσεις, θα τεθούν σε κίνδυνο από μια τέτοια απόφαση. Μια απόφαση που τελικά θα συνδέσει τη Μαστίχα με σειρά αρνητικών γεγονότων, που είναι βέβαιο ότι θα προκύψουν, αφού προηγουμένως δεν έγινε- για άλλη μια φορά- , η αναγκαία δημόσια διαβούλευση με τους τοπικούς κοινωνικούς εταίρους που θα διασφάλιζε την ειρηνική συμβίωση του τοπικού πληθυσμού με τους δοκιμαζόμενους πρόσφυγες ή μετανάστες.

Η καλλιέργεια της Μαστίχας (Π.Ο.Π), αποτελεί πυλώνα της τοπικής και εθνικής οικονομίας και θα πρέπει με κάθε τρόπο να διαφυλαχθεί απρόσκοπτη τόσο η παραδοσιακή καλλιέργειά της όσο και η ποιότητα ζωής των κατοίκων ως συστατικό της παραγωγικής διαδικασίας.

Ως εκπρόσωποι του συνόλου των Μαστιχοπαραγωγών του νησιού, εναντιωνόμαστε σε κάθε χωροθέτηση, οποιασδήποτε δομής στην ευρύτερη περιοχή των Μαστιχοχωρίων και ζητάμε από την Πολιτεία με τις αποφάσεις της να στέκεται αρωγός στην οικονομική και κοινωνική αναζωογόνηση του νησιού της Χίου.

                        
                      Το Διοικητικό Συμβούλιο της


                   Ένωσης Μαστιχοπαραγωγών Χίου











Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Η Γεωπολιτική της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού


Η ποντιακή γενοκτονία μπορεί να κωδικοποιηθεί σε τέσσερις φάσεις, μετά την επικράτηση των Νεότουρκων, με την επανάσταση του 1908. Μια επανάσταση που στην αρχή χαροποίησε με τα συνθήματα και τα ιδεολογήματά της τους χριστιανικούς λαούς και τους έκανε να πιστέψουν ότι η απόλυτη οθωμανική αυθαιρεσία πάνω στη ζωή τους θα αρχίσει να περιορίζεται. Οι ελπίδες, όμως, διαψεύστηκαν.
Διότι, μέχρι το Τανζιμάτ, το 1839 οποιοσδήποτε οθωμανός αξιωματούχος μπορούσε να αυθαιρετήσει και να αφαιρέσει ακόμη και τη ζωή ενός χριστιανού χωρίς καν δίκη.
Για πρώτη φορά αυτή η αυθαιρεσία άρχισε να περιορίζεται με το Διάταγμα των Ρόδων ή το ΧάτιΣερίφ, το γνωστότερο ως Τανζιμάτ, του 1839.
Κάτω από την πίεση των ξένων δυνάμεων και συνειδητοποιώντας ότι για να μπορέσει να μακροημερεύσει η οθωμανική αυτοκρατορία θα πρέπει να κάνει μεταρρυθμίσεις, λίγα χρόνια αργότερα το 1856, ο Σουλτάνος υπογράφει ένα νέο Διάταγμα, το ΧάτιΧουμαγιούν – Ισότητα μεταξύ των μιλετιών – .
Οι μεταρρυθμίσεις οδήγησαν στην οικονομική και πνευματική ανάκαμψη των χριστιανικών κοινοτήτων. Αυτό άρχισε να ενοχλεί.

ΤΟ ΚΟΜΙΤΑΤΟ ΚΑΙ Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΣΜΟΥ



Νεότουρκοι
Καθώς η αυτοκρατορία εκφυλιζόταν, τα ικανότερα μιλέτια, κυρίως οι Έλληνες και οι Αρμένιοι, άρχισαν να αναδεικνύονται. Μια ομάδα τούρκων στην οποία κυριάρχησε η σκληρή τριανδρία Εμβέρ, Ταλαάτ και Τζεμάλ, αντιλαμβανόμενη το τέλος της αυτοκρατορίας, δημιούργησε το κομιτάτο «Ένωση και Πρόοδος» με απώτερο στόχο τη δημιουργία ενός τουρκικού εθνικού κράτους κατά τα δυτικά πρότυπα.
Αυτό προϋπέθετε μια κρατική και ιδεολογική λειτουργία όπως στα δυτικά κράτη. Και επειδή η σύνθεση της αυτοκρατορίας ήταν πολύ ανομοιογενής, μόνο ένα πρότυπο όπως το Ελβετικό θα μπορούσε να ανταποκριθεί.
Ήταν, όμως, αδύνατον οι καθυστερημένοι ανατολικοί θεσμοί της οθωμανικής αυτοκρατορίας να μετασχηματισθούν στο πλέον προχωρημένο δυτικό πρότυπο συνύπαρξης διαφορετικών εθνοτήτων.
Οπότε, επελέγη η βίαιη μέθοδος της γενοκτονίας. Αλλά, η γενοκτονική μέθοδος δεν εφαρμόσθηκε από την αρχή με την ίδια ένταση. Είχε διαβαθμίσεις.
Θα μπορούσαμε να ταξινομήσουμε την μακρά περίοδο της γενοκτονίας (από το 1908 ως το 1923) σε τέσσερις φάσεις.
Οι τέσσερις αυτές φάσεις της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού, και η αποχώρηση των Ελλήνων από τη Μικρά Ασία, είναι ένα τεράστιο ιστορικό γεγονός. Άλλαξε την πληθυσμιακή σύνθεση μιας περιοχής στην οποία εδώ και τρείς χιλιάδες χρόνια έδωσε το στίγμα του ο ελληνισμός.

ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΩΝ ΔΥΤΙΚΩΝ



Οι ιστορικές ευθύνες των πρωταγωνιστών του δράματος είναι τεράστιες. Τεράστιες είναι και οι ευθύνες των δυτικών δυνάμεων, την συμπεριφορά των οποίων δεν μπορούσε να κατανοήσει ο μητροπολίτης Τραπεζούντος Χρύσανθος.
Δεν μπορούσε, δηλαδή, ως ιερωμένος να κατανοήσει πως είναι δυνατόν, χριστιανικοί λαοί να μην συμπαραστέκονται στους έλληνες τη στιγμή του αφανισμού τους.
Φαίνεται, όμως, πως εκείνο που εν τέλει μετρά είναι το γεωπολιτικό συμφέρον και τίποτε άλλο.
Η γεωπολιτική διακύβευση ήταν τα πετρέλαια της Μοσούλης.


Σκίτσο για τη μοίρα της Μοσούλης μετά τις αποφάσεις της Κοινωνίας των Εθνών και του Δικαστηρίου της Χάγης το 1926 να ενσωματωθεί στο αγγλοκρατούμενο Ιράκ.

Βρισκόμαστε σε ένα προχωρημένο και απαιτητικό στάδιο της βιομηχανικής επανάστασης και οι ανάγκες σε ενέργεια είναι τεράστιες.
Η Μοσούλη προσφερόταν να ξεδιψάσει τόσο τις δυτικές δυνάμεις όσο και τη Ρωσία.
Ας δούμε, εν συντομία, αυτήν την πλευρά διότι, πιστεύω, πως εδώ βρίσκεται η αιτία των σφαγών. Διότι αν οι «σύμμαχοι» συμπαραστέκονταν στους Έλληνες, ή, ακόμη και αν δεν τους εμπόδιζαν να κινηθούν μόνοι τους, οι εξελίξεις θα ήταν διαφορετικές.
Ας μην έχουμε καμιά αμφιβολία ότι οι Έλληνες εμποδίστηκαν. Αν κινούνταν την κατάλληλη στιγμή με δικά τους στρατηγικά σχέδια και ανοίγοντας τα μέτωπα που έκριναν ως καταλληλότερα, η εξέλιξη του πολέμου και στο μικρασιατικό μέτωπο (1922) και στον Πόντο θα ήταν πολύ διαφορετική.



Διότι, αν προσεχθεί για ποιο λόγο π.χ. ο Βενιζέλος αρνήθηκε την πρόταση που του έκαναν οι Πόντιοι, λίγο πριν τον ξεριζωμό, να ανοίξουν μέτωπο στον πόντο για να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις ανεξαρτησίας και να βοηθήσουν τον ελληνικό στρατό που πολεμούσε τον Κεμάλ στη Μικρά Ασία,το συμπέρασμα θα είναι πως δεν πρέπει να το επέτρεψαν οι «Σύμμαχοι». Γιατί όμως;
Διότι τα συμφέροντά τους ενώ στην αρχή συνέπιπταν με τα ελληνικά, κατά την εξέλιξη των επιχειρήσεων άλλαξαν.
Και ενώ στην αρχή είχαν κρυφές και μυστικές επαφές με τις δυνάμεις του Κεμάλ, αργότερα οι επαφές αυτές έγιναν απροκάλυπτες.
Διότι διαπίστωσαν πως ο Κεμάλ και το νέο τουρκικό κράτος που θα δημιουργηθεί θα τους ευνοούσε στα σχέδιά τους.

Ποια ήταν τα συμφέροντά τους;

Βρισκόμαστε στην καρδιά της αποικιοκρατικής περιόδου. Το ποντιακό ζήτημα από την αρχή μέχρι το τέλους του, θυσιάστηκε στο βωμό των αποικιοκρατικών συμφερόντων.
Οι δυνάμεις που πρωταγωνίστησαν ήταν κυρίως η Αγγλία, η Γαλλία και η Γερμανία, η Αμερική και η Ρωσία και δευτερευόντως η Ιταλία.

Η ΑΓΓΛΙΑ
Η Αγγλία μπήκε στο ελληνικό παιχνίδι από τις αρχές της έναρξης του αγώνα της απελευθέρωσης, από το 1823.
Δεν συμμετείχε στην Ιερά Συμμαχία. Είχε έντονη παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο και ανησυχούσε για την κάθοδο της Ρωσίας.
Ήθελε την ακεραιότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αλλά πλησίασε και την ελληνική επανάσταση με το σκεπτικό πως αν οι Έλληνες καταφέρουν και δημιουργήσουν κράτος θα είναι καλύτερα να το ελέγχουν παρά να μην ασκούν καμιά επιρροή.
Ουσιαστικά, ο Σουλτάνος πείστηκε να παραδεχθεί την ήττα του και να αποδεχθεί την ελληνική ανεξαρτησία, μετά το ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1828.
Τον  πόλεμο αυτό παρόλο που τον κέρδισε η Ρωσία, λόγω των ανοικτών μετώπων που είχε περιορίστηκε από τους αγγλογάλλους στην υπόλοιπη βαλκανική πλήν Ελλάδος.
Από τότε υπάρχει ο διαχωρισμός και η ένταξη της Ελλάδας στη δύση και όχι από τη Συμφωνία της Γιάλτας, το 1943.

Η ΡΩΣΙΑ
Η Ρωσία πάντοτε επιδίωκε την έξοδο στις θερμές θάλασσες. Βρισκόταν σχεδόν, μονίμως σε αντιπαράθεση με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και επεδίωκε την εξέγερση των βαλκανικών λαών ως αντιπερισπασμό στους πολέμους που διεξήγαγε με την υψηλή πύλη.
Χρησιμοποίησε τους Έλληνες για το σκοπό αυτό αλλά, παράλληλα και οι Έλληνες ευνοήθηκαν, και στρατιωτικά και οικονομικά από τη ρωσική πολιτική.



Την προεπαναστατική διαμόρφωση μιας υποτυπώδους αστικής τάξης, καλύτερα εμπορευματικής, διευκόλυνε πολύ η ρωσοτουρκική συμφωνία του Κιουτσούκ Καιναρτζή (1774), όρος της οποίας ήταν η παροχή δυνατότητας σε ελληνικά πλοία να αναρτούν την ρωσική σημαία και να μεταφέρουν εμπορεύματα.
Άλλωστε, και μετά την τουρκική λαίλαπα στη Ρωσία κατέφυγαν και οι πόντιοι Έλληνες και οι Αρμένιοι.
Παρά τις δυσκολίες και τους διωγμούς, κυρίως επι Στάλιν, ήταν μια σωτήρια καταφυγή.
Κρίσιμο σημείο που σημάδεψε τη ρωσική στροφή ήταν ο Κριμαϊκός Πόλεμος (1853-1856), μετά τον οποίο η Ρωσία στρέφεται κυρίως προς τους σλαβικούς λαούς της βαλκανικής, καλλιεργώντας τον βουλγαρικό εθνικισμό.
Αποκορύφωμα αυτής της πολιτικής της ήταν η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (1878), με την οποία δημιούργησε τη Μεγάλη Βουλγαρία αλλά, ευτυχώς, την ίδια χρονιά η Συνθήκη αυτή ανετράπη και αντικαταστάθηκε από τη Συνθήκη του Βερολίνου.

Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ
Η Γερμανία συγκροτήθηκε σε ενιαίο κράτος το 1871, υπό την ηγεσία του Μπίσμαρκ.
Η ενωμένη Γερμανία είχε μια δυναμική οικονομία αλλά, οι διεθνείς αγορές ήταν κατειλημμένες από τις αποικιακές δυνάμεις που ξεκίνησαν τον αποικιακό τους αγώνα νωρίτερα,  όταν η Γερμανία δεν υπήρχε ως ενιαίο κράτος και τα μικρά γερμανικά κρατίδια δεν μπορούσαν να τις συναγωνιστούν. Ο κόσμος, κατά τη Γερμανική άποψη, έπρεπε να ξαναμοιραστεί. Οδηγηθήκαμε έτσι στον Α! Π.Π.
Η ενωμένη Γερμανία, παρά το δυναμισμό της, ασφυκτιούσε, γεωπολιτικά ανάμεσα σε δύο ισχυρές, τότε, δυνάμεις. Τη Γαλλία από τη μια και τη Ρωσία από την άλλη. Έπρεπε να διεκδικήσει- κατά τη Γερμανική άποψη- το ζωτικό της χώρο. Και τον διεκδίκησε.


Σιδηρόδρομος Κωνσταντινούπολη- Βαγδάτη.

Η Γερμανική πολιτική προσδιόρισε τα γερμανικά συμφέροντα στο χώρο της οθωμανικής αυτοκρατορίας, κυρίως γύρω από τον άξονα και την ενδοχώρα της σιδηροδρομικής γραμμής Κωνσταντινούπολη- Βαγδάτη και έτσι στήριξε τον Οθωμανό σουλτάνο. Παράλληλα, όμως, διαβλέποντας τις εξελίξεις με την εμφάνιση των Νεότουρκων, άφησε ανοικτές θύρες και προς την κατεύθυνση των τούρκων εθνικιστών.
Στις 14 Δεκεμβρίου 1913 έφθασε στην Κωνσταντινούπολη γερμανική στρατιωτική αποστολή   υπό τον Λίμαν φον Σάντερς.
Είναι ο στρατιωτικός ο οποίος, καθοδήγησε τους διωγμούς και τις διώξεις Αρμενίων και Ελλήνων, από τους Νεότουρκους, με σκοπό την εξαφάνιση κάθε χριστιανικού στοιχείου από τα εδάφη της Αυτοκρατορίας ή τον εκμουσουλμανισμό τους.
Είναι αυτός που συνέστησε τα «τάγματα εργασίας» και τις «εσωτερικές εξορίες» που οδήγησαν στον αφανισμό με απάνθρωπο τρόπο χιλιάδες Ποντίων και Αρμενίων.
Είναι μερικές από τις πράξεις αυτές της Οθωμανικής Τουρκίας που, σύμφωνα με τον όρο ενός Πολωνού δικηγόρου εβραϊκής καταγωγής, του Ραφάλ Λέμκιν, ονομάζονται γενοκτονία και που αρνείται να αναγνωρίσει το σύγχρονο τουρκικό κράτος.

ΣΧΕΔΙΟ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ
Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, η γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού μπορεί να χωρισθεί σε τέσσερις περιόδους.


Ο Πάγκαλος (μέσον) στην Ανατολική Θράκη πριν εκκενωθεί από τον ελληνικό στρατό κατ’ απαίτηση των Αγγλων. Δίπλα του ο Βρετανός στρατηγός Μπρίτζες.

Η πρώτη διαρκεί από το 1908-1912. Την περίοδο αυτή, έχουμε μια βίαιη προσπάθεια εξισλαμισμού και τουρκοποίησης των Ελλήνων Ποντίων και των άλλων χριστιανικών λαών, μέσω της αλλοτρίωσης της παιδείας τους. Καταστρώθηκαν σχέδια για την τουρκοποίηση της παιδείας στα οποία αντέδρασε το Πατριαρχείο. Τα αποτελέσματα δεν ήταν εντυπωσιακά για τους Τούρκους, οι χριστιανικοί λαοί, όμως, υπέφεραν από τις τρομερές πιέσεις που δέχθηκαν.
Άρπαζαν τα παιδιά από τις χριστιανικές οικογένειες και τα μετέφεραν σε μουσουλμανικά σπίτια για να αλλάξουν πίστη και παιδεία.
Αμέσως αρχίζει η εφαρμογή του Σχεδίου Γενοκτονίας που αποφασίστηκε το 1911, με την εγκατάσταση μουσουλμάνων των Βαλκανίων στη Θράκη και τις παράλιες πόλεις του Μαρμαρά, του Αιγαίου και του Πόντου.

Ακολουθεί μια δεύτερη περίοδος από το 1912-1914 κατά την οποία προστίθεται και η οικονομική εξόντωση των χριστιανικών λαών. Ροπαλοφόροι ανέλαβαν διάφορους ρόλους για να εξοντώσουν οικονομικά Έλληνες, Αρμένιους και άλλους χριστιανικούς λαούς.
Μεσολαβεί, στο μεταξύ το Συνέδριο των Νεοτούρκων, το 1911, στη Θεσσαλονίκη, κατά το οποίο αποφασίζουν πως στο μικρασιατικό χώρο δεν πρέπει να μείνει άλλος λαός πέραν των τούρκων μουσουλμάνων. Όσοι θα ήθελαν να παραμείνουν θα άλλαζαν ή την πίστη ή την εθνικότητά τους.



Λέμαν φον Σώντερς
Την τρίτη περίοδο (1914-1918), η οποία συμπίπτει με τον Α! Π.Π. κλιμακώνονται οι βαρβαρότητες. Εκτός όλων των παραπάνω και ύστερα από συμβουλή του γερμανού συνταγματάρχη Λέμαν Φον Σόντερς αρχίζουν τα τάγματα εργασίας και οι πορείες προς τον θάνατο.

Ο Σάντερς θα πει:
«Η Τουρκία δεν έχει ουδεμίαν ασφάλειαν ούτε δύναται να οργανωθεί ελευθέρως εις το μέλλον, λόγω της παρουσίας των Ελλήνων. Για να μην προκληθεί αντίδραση στον “πολιτισμένο” κόσμο προτείνει, ως “τελική λύση”, τον λευκό θάνατο, τις ατέλειωτες οδοιπορίες. Σας διαβεβαιώνω ότι οι παγωνιές και το κρύο του χειμώνα, οι βροχές και η μεγάλη υγρασία, ο ήλιος και η τρομερή ζέστη του καλοκαιριού, οι αρρώστιες του εξανθηματικού τύφου και της χολέρας, οι κακουχίες και η ασιτία, θα φέρουν το ίδιο αποτέλεσμα, με τις σφαγές που λογαριάζετε να κάνετε εσείς».
Με το πρόσχημα της εθνικής ασφάλειας, επειδή η Τουρκία είχε τεθεί στο πλευρό της Γερμανίας και η Ελλάδα στο πλευρό των «Συμμάχων» αρχίζουν οι άγριοι διωγμοί των Ελλήνων.
Τους υποχρεώνουν να ενταχθούν στα τάγματα εργασίας και αν πραγματοποιούν δυσβάσταχτες εργασίες κάτω από εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες, ώστε να πεθαίνουν χιλιάδες καθημερινά.
Άθλιες συνθήκες στρατωνισμού και σίτισης, εξουθενωτική εργασία και μεταδοτικές ασθένειες, θερίζουν τους χριστιανούς που υπηρετούν στα Τάγματα Εργασίας.
Άλλους τους έστελναν εξορία στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας προς την κατεύθυνση της Συρίας και του Ιράκ, κάτω από τραγικές καιρικές συνθήκες. Με θερμοκρασίες υπο το μηδέν τους έβαζαν να λούζονται και στη συνέχεια συνέχιζαν την πορεία προς τον θάνατο.

Η τέταρτη περίοδος ήταν αυτή του Κεμάλ.
Οι άθλιες συνθήκες στα Τάγματα Εργασίας, οδηγούν πολλούς στη λιποταξία. Κύματα φυγοστράτων καταφεύγουν στα βουνά και δημιουργείται το Αντάρτικο στον Πόντο.
Δεν ήταν ένα ένοπλο κίνημα εναντίον του κράτους, αλλά μια κίνηση νόμιμης άμυνας.
Το Κομιτάτο στέλνει τον Κεμάλ στον Πόντο, συγκεκριμένα στη Σαμψούντα, στις 19 Μαίου 1919, με σκοπό να διερευνήσει τις καταγγελίες για βασανισμό των χριστιανών υπηκόων της Αυτοκρατορίας, προφανώς για να ρίξουν στάχτη στα μάτια των ξένων πρεσβευτών.
Αντ αυτού, ο Κεμάλ, καθώς φθάνει στη Σαμψούντα, συναντιέται με τον Τοπάλ Οσμάν και συμφωνεί μαζί του για την υλοποίηση ενός σχεδίου βιολογικής εξόντωσης των Ποντίων και των άλλων χριστιανικών λαών της περιοχής.
Απελευθερώνονται εγκληματίες, δημιουργούνται τάγματα ατάκτων (τσέτες) και τίθεται σε εφαρμογή ένα καλά μελετημένο σχέδιο.
Γυναίκες βιάσθηκαν, παιδιά ανασκολοπήθηκαν, σπίτια και ολόκληρα χωριά κάηκαν, άνθρωποι εκτελέστηκαν εν ψυχρώ την ώρα της εργασίας τους, ο ανθός της ποντιακής νεολαίας και της διανόησης κρεμάστηκε. Δεν έμεινε μαρτύριο που να μπορούσε να το φανταστεί ανθρώπινος νους και να μην τέθηκε σε εφαρμογή.
Σε 353.000 υπολογίζουν τα θύματα αυτής της γενοκτονίας. Αλλά, οι αριθμοί δεν βγαίνουν. Είναι πολύ μεγαλύτεροι.
Είναι λάθος να διακηρύττουμε πως τα θύματα τις γενοκτονίας ανέρχονται στις 353.000. Ποια στατιστική υπολόγισε τους θανάτους στις θανατηφόρες διαδρομές της προσφυγιάς, όπου τους Πόντιους θέριζε η πείνα, οι κακουχίες, οι ποικίλες ασθένειες κι επιδημίες; Κανείς. Όσοι δεν σφαγιάστηκαν προσπάθησαν να διασωθούν με τη φυγή προς τον Καύκασο, κυρίως οι Πόντιοι του Επαρχείου του Καρς. Όμως οι παράπλευρες συνέπειες της Γενοκτονίας είχαν κι εκεί τραγικά αποτελέσματα.

ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ
Μ αυτά και μ αυτά, φθάσαμε στη μικρασιατική εκστρατεία και την κατάρρευση του μετώπου που σήμανε το τέλος του Ελληνισμού της Θράκης, του Πόντου και της Ανατολής.
Έχουν εξοντωθεί 353 χιλιάδες Έλληνες του Πόντου και άλλοι τόσοι και περισσότεροι αναγκάστηκαν να καταφύγουν στον Καύκασο και τη Ρωσία.
Έχουν επίσης εξοντωθεί περισσότεροι από ένα εκατομμύριο Έλληνες της Θράκης και της Ανατολής.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ
24 Ιουλίου 1923 υπογράφεται η Συνθήκη της Λοζάνης, η οποία ορίζει τα σύνορα μεταξύ Ελλάδος και Τουρκία.
Ειδικό παράρτημα προβλέπει την αναγκαστική Ανταλλαγή των πληθυσμών.
1.500.000 εκατομμύριο Έλληνες εγκατέλειψαν τις προαιώνιες εστίες τους και ήλθαν στην Ελλάδα ως ανταλλάξιμοι πρόσφυγες.
Πολλοί πέθαναν στα πλοία της προσφυγιάς και στα στρατόπεδα φιλοξενίας από την πείνα, τις επιδημίες της χολέρας, του τύφου, της ελονοσίας κ.λπ.
Οι μουσουλμάνοι που έφυγαν από την Ελλάδα δεν ξεπερνούσαν τις 500 χιλιάδες.

Η ΝΕΜΕΣΙΣ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ
Τα πάνδεινα υπέφεραν και οι Αρμένιοι. Μετά τη γενοκτονία, θέλησαν, δικαίως, να εκδικηθούν.
Το σχέδιο «Νέμεσις» των Αρμενίων
15 Μαρτίου 1921, ο Σογομόν Τελχιριάν σκοτώνει τον Ταλαάτ Πασά στο Βερολίνο
18 Ιουλίου 1921, ο Μισάκ Τορλακιάν σκοτώνει στην Κωνσταντινούπολη τον υπουργό Εσωτερικών του Αζερμπαϊτζάν, Μπεχούντ Χαν Τζιβανσίρ, υπεύθυνο για τη σφαγή 20 χιλιάδων Αρμενίων του Μπακού.
5 Δεκεμβρίου 1921, ο Αρσαβίρ Σιρακιάν σκοτώνει το ηγετικό στέλεχος των Νεοτούρκων, Σαΐντ Χαλίμ.
17 Απριλίου 1922, οι Σιρακιάν και Γεργκανιάν σκοτώνουν στο Βερολίνο τον Μπεχαεντίν Σακίρ και τον πρώην νομάρχη Τραπεζούντας, Τζεμάλ Αζμί.
25 Ιουλίου 1922, οι ΣτεπάνΤζαγικιάν, Μπεντρός Τερ Μπογοσιάν και ΑρντασέζΚεβορκιάν σκοτώνουν τον Τζεμάλ πασά στην Τυφλίδα
4 Αυγούστου 1922, ομάδα Αρμενίων σκοτώνει τον Ενβέρ πασά στη Σαμαρκάνδη.
26 Αυγούστου 1926, απαγχονίζεται από το κεμαλικό καθεστώς ο τελευταίος της λίστας, δρ. Ναζίμ.

ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ
Το 1923, Μικρασιάτες, Πόντιοι και Θρακιώτες επιχείρησαν να κάνουν μνημόσυνο των θυμάτων της Γενοκτονίας στη Μητρόπολη των Αθηνών.
Εισέβαλε η αστυνομία, έριξε κάτω τα κόλλυβα και οδήγησε στο τμήμα τους… υπαιτίους, με το αιτιολογικό ότι «επιχείρησαν να δημιουργήσουν πρόβλημα στις σχέσεις της Ελλάδος με ξένη χώρα»!
Έτσι μας αφαιρέθηκε το Δικαίωμα στη Μνήμη.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ
Η Τουρκία συνεχίζει την πολιτική της Γενοκτονίας και της εθνοκάθαρσης.
6-7 Σεπτεμβρίου 1955, λεηλασίες ελληνικών περιουσιών Κωνσταντινούπολης
1964, Απελάσεις Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης
1974, Εισβολή και Κατοχή της Κύπρου, εθνοκάθαρση εγκλωβισμένων
Η πολιτική της Γενοκτονίας συνεχίζεται σε Κύπρο-Αιγαίο-Θράκη
Η Τουρκία συνεχίζει την πολιτική της Γενοκτονίας σήμερα εναντίον των Ασσυρίων, των Γεζιντί και των Κούρδων, υποστηρίζοντας ανοικτά τους τζιχαντιστές, που δρουν με βάση το ίδιο δόγμα των Νεοτούρκων.

Η ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ
24 Φεβρουαρίου 1994, Αναγνώριση από τη Βουλή της 19ης Μαΐου ως ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού
1998, Αναγνώριση από τη Βουλή της 14ης Σεπτεμβρίου ως ημέρας μνήμης της Γενοκτονίας της Ελληνισμού της Μικράς Ασίας.
Δεκέμβριος 2007, η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών αναγνώρισε επίσημα τη γενοκτονία των Ελλήνων, μαζί με την γενοκτονία των Ασσυρίων.
9 Σεπτεμβρίου 2014, Αντιρατσιστικό νομοσχέδιο προβλέπει την ποινικοποίηση της άρνησης των γενοκτονιών που αναγνωρίστηκαν από το Ελληνικό Κοινοβούλιο.
Υπάρχει ένας πολύ σημαντικός λόγος που μας υποχρεώνει ως Ποντίους να διατηρήσουμε άσβεστη τη μνήμη του κορυφαίου αυτού γεγονότος της γενοκτονίας των προγόνων μας. Είναι η δικαίωση αυτής της θυσίας και η απαίτηση να μην επαναληφθούν, καθώς επαναλήφθηκαν τέτοια ή παρόμοια τραγικά γεγονότα, όπως ο διωγμός των Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο, την Τένεδο και η  εθνοκάθαρση 200.000 Ελληνοκυπρίων από τις προγονικές τους εστίες το 1974


Του Κου Παντελή Σαββίδη

Γιατί πέτυχαν οι αγροτικοί συνεταιρισμοί στη Γερμανία και στην Ιταλία.


Είναι καιρός, να αρχίσουμε να υιοθετούμε, και να υλοποιούμε αναπτυξιακά μοντέλα, τα οποία,εδώ και χρόνια έχουν δοκιμαστεί σε άλλες χώρες, κι έχουν επιτύχει εξαιρετικά οικονομικά, οργανωσιακά και κοινωνικά αποτελέσματα.
Στην περίπτωση μας, η επιτυχής Συνεταιριστική αγροτική δραστηριότητα, μακριά από κρατικοδίαιτες επιχειρησιακές συμπεριφορές, και ρουσφετολογικές νοοτροπίες,είναι η μόνη ενδεδειγμένη οδός για να επιτύχουμε τα επιθυμητά αποτελέσματα στο σύνολο τους.
Επιχειρηματικότητα,Εξωστρέφεια,Ποιότητα,Καινοτομία,Εξειδίκευση,Στρατηγική, και αφοσίωση στις Συνεταιριστικές αρχές, είναι τα χαρακτηριστικά που πρέπει πλέον να διακρίνουν κάθε υγιή Συνεταιριστική Οργάνωση.
---------------------

Σπάνια βλέπει κανείς εργαζόμενους στους χώρους εργασίας της εταιρείας Bayernland στο Ρέγκενσμπουργκ της Βαυαρίας. Ο βαθμός αυτοματοποίησης της διαδικασίας παραγωγής είναι πολύ υψηλός. Με σχεδόν 800 συνεργάτες στο εσωτερικό και στο εξωτερικό η Bayernland επεξεργάζεται 840 εκατομμύρια κιλά γάλα το χρόνο και παράγει κυρίως τυριά και βούτυρο.

Ο κύκλος εργασιών της εταιρείας ανέρχεται σε μισό δισεκατομμύριο ευρώ. Το εντυπωσιακό στην περίπτωση της Bayernland είναι ότι πρόκειται για έναν γαλακτοκομικό συνεταιρισμό.

Συνεταιρισμοί είναι και οι μεγαλύτερες αλυσίδες σουπερμάρκετ EDEKA και REWE, σειρά τραπεζών, όπως και περίπου 2.000 στεγαστικοί συνεταιρισμοί, οι οποίοι διαχειρίζονται δύο εκατομμύρια διαμερίσματα. Οι σχεδόν 8.000 συνεταιρισμοί της Γερμανίας έχουν πάνω από 22 εκατομμύρια μέλη. Για παράδειγμα, ο ετήσιος τζίρος των 2250 αγροτικών συνεταιρισμών ανέρχεται στα 62 δισεκατομμύρια ευρώ.


Σε αντίθεση με τη Γερμανία όπου οι συνεταιρισμοί είναι αποδοτικοί και κερδοφόροι, στην Ελλάδα η κατάσταση είναι απελπιστική. Σύμφωνα με τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης Βαγγέλη Αποστόλου, από τους 4000 συνεταιρισμούς που είναι εγγεγραμμένοι στο μητρώο του υπουργείο πιθανώς να μείνουν μετά την εκκαθάριση περί τους 450.

Τα δε χρέη των συνεταιρισμών σε τράπεζες και δημόσιο στην Ελλάδα ανέρχονται στα 2,4 δισεκατομμύρια ευρώ. Για γνωρίσουν τους λόγους που λειτουργούν με επιτυχία οι συνεταιρισμοί στη Γερμανία αλλά και στη γερμανόφωνη Βόρεια Ιταλία εκπρόσωποι ελληνικών συνεταιρισμών επισκέφτηκαν τη Βαυαρία και το Νότιο Τιρόλο μετά από πρόσκληση του πολιτικού ιδρύματος Hanns-Seidel-Stiftung και της Ελληνογερμανικής Συνέλευσης.



Αυτοβοήθεια, αυτοευθύνη, αυτοδιοίκηση

Το τρίπτυχο αρχών που διέπει τους συνεταιρισμούς από τα μέσα του 19ου αιώνα στη Γερμανία, στην Αυστρία και στο Νότιο Τιρόλο είναι η αυτοβοήθεια, η αυτοευθύνη και η αυτοδιοίκηση. Απαράβατος κανόνας που απορρέει από αυτή τη λογική είναι ότι κράτος και κόμματα δεν έχουν καμία δυνατότητα παρέμβασης στους συνεταιρισμούς.

Υπάρχουν όμως και άλλα σημαντικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν τους συνεταιρισμούς στο γερμανόφωνο χώρο, επισημαίνει ο Πάουλ Άρμπρουστερ από την Ένωση Συνεταιρισμών Γερμανίας:
«Οι ιδρυτές των συνεταιρισμών στη Γερμανία είχαν θέσει ως στόχο οι συνεταιρισμοί να έχουν επιχειρηματικό προσανατολισμό, δηλαδή να είναι ανταγωνιστικοί στην αγορά. Ένα άλλο στοιχείο για την επιτυχή λειτουργία τους είναι ένα ασφαλές νομικό πλαίσιο που θα τους επιτρέπει να δραστηριοποιούνται με ίσους όρους ανταγωνισμού με τις άλλες επιχειρήσεις προς όφελος των μελών τους. Πολύ σημαντικό είναι οι συνεταιρισμοί να διαθέτουν καταρτισμένο προσωπικό και διοίκηση». Ας σημειωθεί πως στη Γερμανία εξακολουθεί να ισχύει μέχρι σήμερα ο νόμος περί συνεταιρισμών του 1889 και ότι σπανίως έγιναν κάποιες προσθήκες – η τελευταία το 2006.

Σημαντικό στοιχείο για την υγιή λειτουργία των συνεταιρισμών σε Αυστρία, Γερμανία και Νότιο Τιρόλο είναι ο έλεγχος των οικονομικών τους ο οποίος γίνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα από ειδικούς ελεγκτές των συνεταιριστικών ενώσεων. Σύμφωνα με τον επικεφαλής του σχετικού τμήματος της Συνεταιριστικής Ένωσης Βαυαρίας Ούντο Λεβ, «σκοπός των ελεγκτών είναι η διασφάλιση της τήρησης του νομικού πλαισίου. Κατά αυτό τον τρόπο εξασφαλίζεται η βιωσιμότητα των συνεταιρισμών έτσι ώστε να εξακολουθούν να υπάρχουν και για τις επόμενες γενιές. Προϋπόθεση για αυτό είναι η καλή οικονομική διαχείριση. Ως ελεγκτές είμαστε εκπρόσωποι του Εποπτικού Συμβουλίου του συνεταιρισμού αλλά και των μελών του. Στις ΓΣ τους ενημερώνουμε για την κατάσταση που επικρατεί για να είναι σε θέση να πάρουν ενδεχομένως αντίμετρα». Στην Ελλάδα ανάλογους οικονομικούς ελέγχους έκανε μέχρι το 1981 η Αγροτική Τράπεζα οπότε και καταργήθηκαν.



Η περίπτωση Νότιο Τιρόλο
Ως τη δεκαετία του '60 το γερμανόφωνο Νότιο Τιρόλο ήταν μια από τις φτωχότερες περιοχές της Ευρώπης. Αυτή η αυτόνομη περιοχή της Ιταλίας είναι σήμερα με ένα μέσο ετήσιο εισόδημα που ανέρχεται στις 41.300 ευρώ μια από τις πλουσιότερες στην ΕΕ.
Ένα από μυστικά της οικονομικής απογείωσης είναι η επιτυχής λειτουργία των συνεταιρισμών.
Κάθε 5ος πολίτης είναι μέλος σε έναν από τους 1031 συνεταιρισμούς.
Σχεδόν οι μισές τραπεζικές συναλλαγές της περιοχής γίνονται μέσω συνεταιριστικών τραπεζών, ενώ συνεταιρισμοί διαχειρίζονται το 92% της παραγωγής φρούτων (σχεδόν μόνο μήλα) και το 72% της παραγωγής κρασιού. Το ενδιαφέρον στην περίπτωση του Τιρόλου είναι ότι -όπως και στην Ελλάδα- την περιοχή χαρακτηρίζει ο μικρός κλήρος. Στην αμπελουργία η ιδιοκτησία ανέρχεται κατά μέσο όρο στο 1,1 εκτάριο, στην οπωροκαλλιέργεια στα 2,5 εκτάρια και στους βοσκότοπους στα 7 εκτάρια.

Παρά το μικρό κλήρο -οι αγρότες είναι σε θέση να ζουν από το αγρόκτημα τους. Όπως εξηγεί ο διευθύνων σύμβουλος του συνεταιριστικού οινοποιείου Eisacktal Άρμεν Γκραντλ, «στο Νότιο Τιρόλο οι αγρότες εισπράττουν και δύο και τρεις φορές περισσότερο ανά εκτάριο από αλλού. Για αυτό το λόγο αρκούν οι μικρότερες εκτάσεις για την οικονομική τους επιβίωση». Προϋπόθεση για τις υψηλές τιμές αγοράς των προϊόντων των μελών από τους συνεταιρισμούς είναι η υψηλή τους ποιότητα.

Αυτή δεν ήταν πάντα εξασφαλισμένη. επισημαίνει ο Μάρτιν Πατσέλερ από την Ένωση Συνεταιρισμών Νότιου Τιρόλου: «Στις δεκαετίες του '60 και του '70 η οινοπαραγωγή έδινε έμφαση στην ποσότητα. Αυτός ο προσανατολισμός την οδήγησε σε μια πολύ σοβαρή κρίση. Η στρατηγική που ακολουθείται από τη δεκαετία του '80 στοχεύει στην ποιότητα.
Η μείωση της παραγωγής κατά 2/3 συνιστούσε και την επιτυχία του τιρολέζικου κρασιού, η οποία διαρκεί ως και σήμερα». Ο Μάρτιν Πατσέλερ είναι σίγουρος πως χωρίς τους αγροτικούς συνεταιρισμούς θα ήταν αδύνατο να είχε πραγματοποιηθεί αυτή η αλλαγή προσανατολισμού.

Πηγή: DW & http://www.enikonomia.gr

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Οι αγροτικοί συνεταιρισμοί στην Ευρωπαϊκή Ένωση



 Όπως επισηµαίνεται σε σχετική µελέτη (Support for Farmers’ Cooperatives, November 2012), το συνολικό µερίδιο αγοράς των ελληνικών αγροτικών συνεταιρισµών στους πλέον βασικούς κλάδους του αγροτικού τοµέα είναι µικρότερο του 20%, υπολειπόµενο αισθητά εκείνου άλλων κρατών-µελών της ΕΕ, όπως οι χώρες της Βόρειας και Κεντρικής Ευρώπης (Φινλανδία, Ολλανδία, Δανία, Σουηδία, Γαλλία, Γερµανία κ.ά.), αλλά και άλλες χώρες, µε ανταγωνιστικά προς τη χώρα µας προϊόντα (Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία).
Από τον Πίνακα 1 γίνεται σαφές ότι: Το µερίδιο αγοράς των συνεταιρισµών είναι πάνω από 50% για µερικά βόρεια και κεντρικά κράτη-µέλη της ΕΕ (Φινλανδία, Σουηδία, Δανία, Ολλανδία, Γαλλία και Ιρλανδία).
 Σε αντίθεση µε αυτό, το µερίδιο αγοράς για τους συνεταιρισµούς που λειτουργούν στις µεσογειακές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ποικίλλει µεταξύ 25% και 50% (Ιταλία, Ισπανία και Πορτογαλία).
Κύριοι στόχοι των αγροτικών συνεταιρισµών
 Η συγκέντρωση προµηθειών προκειµένου να επιτευχθούν:
• 
Οικονοµίες κλίµακας (χαµηλότερο κόστος)
• Πρόσβαση σε αγορές
• 
Υψηλότερη βεβαιότητα στις πληρωµές
 Η βελτίωση της θέσης των γεωργών στην αλυσίδα προµήθειας τροφίµων µέσω:
Της αποφυγής των καταχρήσεων της δεσπόζουσας θέσης στην αγορά και των Αθέµιτων Εµπορικών Πρακτικών από τους κυρίαρχους εταίρους της αλυσίδας προµηθειών (κυρίως λιανοπωλητές)

Ο ρόλος των συνεταιρισµών στον τοµέα των γεωργικών ειδών διατροφής της ΕΕ

Σε µια αγορά αυξανόµενης ενοποίησης και συγκέντρωσης των παγκόσµιων λιανοπωλητών και επιχειρήσεων, οι ευρωπαϊκοί γεωργικοί συνεταιρισµοί έχουν αδύναµη αντισταθµιστική εξουσία.
Η µεγέθυνση και η ανάπτυξη σε πιο αποτελεσµατικές, πιο αποδοτικές και, τελικά, πιο ανταγωνιστικές επιχειρήσεις είναι, συνεπώς, απαραίτητη για αυτούς.
Οι συνεταιρισµοί:
 Συγκεντρώνουν την παραγωγή και προσφέρουν αγροτικά προϊόντα προς την αγορά, επεξεργάζονται τα τρόφιµα και παρέχουν υπηρεσίες προστιθέµενης αξίας προς τους εταίρους στην αλυσίδα εφοδιασµού τροφίµων.
 Συγκεντρώνουν τη ζήτηση για υπηρεσίες και προϊόντα αγροτικής παραγωγής και επιτυγχάνουν οικονοµίες κλίµακας που επιτρέπουν χαµηλότερο κόστος.
 Κατανοούν την ανάγκη για περαιτέρω συγκέντρωση, προκειµένου να αυξήσουν τα µεγέθη τους.
 Πραγµατοποιούν διαρκώς επενδύσεις και επιδιώκουν την ενσωµάτωση της καινοτοµίας στα αγροτικά προϊόντα για την αύξηση της προστιθέµενης αξίας και του εισοδήµατος των γεωργών-µελών τους.
 Συµµετέχουν ενεργά στη βελτίωση της λειτουργίας της αλυσίδας εφοδιασµού τροφίµων, ιδίως σε ό,τι αφορά τις εµπορικές σχέσεις B2B

Οι ευρωπαϊκοί συνεταιρισµοί αναπτύσσονται

Οι αγροτικοί συνεταιρισµοί της ΕΕ έχουν µία ιδιαίτερα ισχυρή παρουσία στην ευρωπαϊκή εφοδιαστική αλυσίδα τροφίµων, που βρίσκεται, από κάθε άποψη, σε πολύ µεγάλη απόσταση από την εικόνα των ελληνικών συνεταιρισµών, τόσο ως προς το εύρος των δραστηριοτήτων, όσο και κυρίως ως προς τον κύκλο εργασιών τους.
Ειδικότερα, ο συνολικός κύκλος εργασιών των ευρωπαϊκών αγροτικών συνεταιρισµών ανέρχεται σήµερα στα 347 δισ. ευρώ, ενώ ο συνολικός αριθµός των συνεταιρισµών είναι 22.000 περίπου. Επιπλέον, οι 100 σηµαντικότεροι ευρωπαϊκοί συνεταιρισµοί παρουσιάζουν τάσεις µεγέθυνσης, δεδοµένου ότι ο συνολικός κύκλος εργασιών τους αυξήθηκε από 187 δισ. ευρώ το 2011 σε 225 δισ. ευρώ το 2013. Πρόκειται για µια αύξηση της τάξεως του 20% περίπου, στο διάστηµα της τριετίας 2011-2013.
Η απόσταση, συνεπώς, που χωρίζει το επίπεδο και το εύρος οικονοµικής δραστηριότητας των ελληνικών αγροτικών συνεταιρισµών από εκείνους άλλων ευρωπαϊκών χωρών είναι πολύ µεγάλη. Το στοιχείο αυτό επαληθεύεται και από τη σύγκριση των 20 µεγαλύτερων συνεταιρισµών της χώρας µε εκείνους της Ιταλίας και της Ισπανίας, δύο χώρες µε ανταγωνιστικά προς την Ελλάδα προϊόντα.
Πραγµατικά, όπως προκύπτει από τον πίνακα που ακολουθεί, ο συνολικός κύκλος εργασιών των 20 µεγαλύτερων αγροτικών συνεταιρισµών της Ισπανίας, που ανερχόταν, το 2013, στο ύψος των 5,4 δισ. ευρώ, είναι δέκα φορές µεγαλύτερος του αντίστοιχου ελληνικού. Η διαφορά µεγεθύνεται στην περίπτωση της Ιταλίας, όπου είναι 22 φορές µεγαλύτερος, µια και εκεί υπερβαίνει το ύψος των 11,8 δισ. ευρώ (Πίνακας 2).
Το συµπέρασµα από τη σύντοµη αυτή παρουσίαση είναι σαφές: Αν η Ελλάδα θέλει να ξεπεράσει τη σηµερινή κατάσταση, και η αγροτική της οικονοµία να γίνει πολλαπλά ελκυστική και προσοδοφόρα, οφείλει να αγκαλιάσει και να υλοποιήσει τη συνεταιριστική ιδέα. Κάθε άλλος δρόµος δεν εκφράζει παρά το κόλληµα στη µιζέρια της Ψωροκώσταινας, από την οποία υποτίθεται ότι έχουµε απαλλαγεί.
Οι συνεταιριστικές αρχές
  • Εθελοντική́ και ελεύθερη συµµετοχή́
  • Δηµοκρατική́ διοίκηση εκ µέρους των µελών
  • Οικονοµική́ συµµετοχή́ των µελών
  • Αυτονοµία και ανεξαρτησία
  • Εκπαίδευση, κατάρτιση και πληροφόρηση
  • Συνεργασία µεταξύ συνεταιρισµών
  • Ενδιαφέρον για την κοινότητα
 

   Πηγή : http://www.ypaithros.gr