mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

Πυργί

mastixi.blogspot.com

Ελάτα

mastixi.blogspot.com

Μεστά

mastixi.blogspot.com

Ολύμποι

mastixi.blogspot.com

Βέσσα

mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

Λιμένας Μεστών

mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

mastixi.blogspot.com

Σάββατο, 20 Μαΐου 2017

Η Γεωπολιτική της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού


Η ποντιακή γενοκτονία μπορεί να κωδικοποιηθεί σε τέσσερις φάσεις, μετά την επικράτηση των Νεότουρκων, με την επανάσταση του 1908. Μια επανάσταση που στην αρχή χαροποίησε με τα συνθήματα και τα ιδεολογήματά της τους χριστιανικούς λαούς και τους έκανε να πιστέψουν ότι η απόλυτη οθωμανική αυθαιρεσία πάνω στη ζωή τους θα αρχίσει να περιορίζεται. Οι ελπίδες, όμως, διαψεύστηκαν.
Διότι, μέχρι το Τανζιμάτ, το 1839 οποιοσδήποτε οθωμανός αξιωματούχος μπορούσε να αυθαιρετήσει και να αφαιρέσει ακόμη και τη ζωή ενός χριστιανού χωρίς καν δίκη.
Για πρώτη φορά αυτή η αυθαιρεσία άρχισε να περιορίζεται με το Διάταγμα των Ρόδων ή το ΧάτιΣερίφ, το γνωστότερο ως Τανζιμάτ, του 1839.
Κάτω από την πίεση των ξένων δυνάμεων και συνειδητοποιώντας ότι για να μπορέσει να μακροημερεύσει η οθωμανική αυτοκρατορία θα πρέπει να κάνει μεταρρυθμίσεις, λίγα χρόνια αργότερα το 1856, ο Σουλτάνος υπογράφει ένα νέο Διάταγμα, το ΧάτιΧουμαγιούν – Ισότητα μεταξύ των μιλετιών – .
Οι μεταρρυθμίσεις οδήγησαν στην οικονομική και πνευματική ανάκαμψη των χριστιανικών κοινοτήτων. Αυτό άρχισε να ενοχλεί.

ΤΟ ΚΟΜΙΤΑΤΟ ΚΑΙ Η ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΤΟΥΡΚΙΣΜΟΥ



Νεότουρκοι
Καθώς η αυτοκρατορία εκφυλιζόταν, τα ικανότερα μιλέτια, κυρίως οι Έλληνες και οι Αρμένιοι, άρχισαν να αναδεικνύονται. Μια ομάδα τούρκων στην οποία κυριάρχησε η σκληρή τριανδρία Εμβέρ, Ταλαάτ και Τζεμάλ, αντιλαμβανόμενη το τέλος της αυτοκρατορίας, δημιούργησε το κομιτάτο «Ένωση και Πρόοδος» με απώτερο στόχο τη δημιουργία ενός τουρκικού εθνικού κράτους κατά τα δυτικά πρότυπα.
Αυτό προϋπέθετε μια κρατική και ιδεολογική λειτουργία όπως στα δυτικά κράτη. Και επειδή η σύνθεση της αυτοκρατορίας ήταν πολύ ανομοιογενής, μόνο ένα πρότυπο όπως το Ελβετικό θα μπορούσε να ανταποκριθεί.
Ήταν, όμως, αδύνατον οι καθυστερημένοι ανατολικοί θεσμοί της οθωμανικής αυτοκρατορίας να μετασχηματισθούν στο πλέον προχωρημένο δυτικό πρότυπο συνύπαρξης διαφορετικών εθνοτήτων.
Οπότε, επελέγη η βίαιη μέθοδος της γενοκτονίας. Αλλά, η γενοκτονική μέθοδος δεν εφαρμόσθηκε από την αρχή με την ίδια ένταση. Είχε διαβαθμίσεις.
Θα μπορούσαμε να ταξινομήσουμε την μακρά περίοδο της γενοκτονίας (από το 1908 ως το 1923) σε τέσσερις φάσεις.
Οι τέσσερις αυτές φάσεις της γενοκτονίας του ποντιακού ελληνισμού, και η αποχώρηση των Ελλήνων από τη Μικρά Ασία, είναι ένα τεράστιο ιστορικό γεγονός. Άλλαξε την πληθυσμιακή σύνθεση μιας περιοχής στην οποία εδώ και τρείς χιλιάδες χρόνια έδωσε το στίγμα του ο ελληνισμός.

ΟΙ ΕΥΘΥΝΕΣ ΤΩΝ ΔΥΤΙΚΩΝ



Οι ιστορικές ευθύνες των πρωταγωνιστών του δράματος είναι τεράστιες. Τεράστιες είναι και οι ευθύνες των δυτικών δυνάμεων, την συμπεριφορά των οποίων δεν μπορούσε να κατανοήσει ο μητροπολίτης Τραπεζούντος Χρύσανθος.
Δεν μπορούσε, δηλαδή, ως ιερωμένος να κατανοήσει πως είναι δυνατόν, χριστιανικοί λαοί να μην συμπαραστέκονται στους έλληνες τη στιγμή του αφανισμού τους.
Φαίνεται, όμως, πως εκείνο που εν τέλει μετρά είναι το γεωπολιτικό συμφέρον και τίποτε άλλο.
Η γεωπολιτική διακύβευση ήταν τα πετρέλαια της Μοσούλης.


Σκίτσο για τη μοίρα της Μοσούλης μετά τις αποφάσεις της Κοινωνίας των Εθνών και του Δικαστηρίου της Χάγης το 1926 να ενσωματωθεί στο αγγλοκρατούμενο Ιράκ.

Βρισκόμαστε σε ένα προχωρημένο και απαιτητικό στάδιο της βιομηχανικής επανάστασης και οι ανάγκες σε ενέργεια είναι τεράστιες.
Η Μοσούλη προσφερόταν να ξεδιψάσει τόσο τις δυτικές δυνάμεις όσο και τη Ρωσία.
Ας δούμε, εν συντομία, αυτήν την πλευρά διότι, πιστεύω, πως εδώ βρίσκεται η αιτία των σφαγών. Διότι αν οι «σύμμαχοι» συμπαραστέκονταν στους Έλληνες, ή, ακόμη και αν δεν τους εμπόδιζαν να κινηθούν μόνοι τους, οι εξελίξεις θα ήταν διαφορετικές.
Ας μην έχουμε καμιά αμφιβολία ότι οι Έλληνες εμποδίστηκαν. Αν κινούνταν την κατάλληλη στιγμή με δικά τους στρατηγικά σχέδια και ανοίγοντας τα μέτωπα που έκριναν ως καταλληλότερα, η εξέλιξη του πολέμου και στο μικρασιατικό μέτωπο (1922) και στον Πόντο θα ήταν πολύ διαφορετική.



Διότι, αν προσεχθεί για ποιο λόγο π.χ. ο Βενιζέλος αρνήθηκε την πρόταση που του έκαναν οι Πόντιοι, λίγο πριν τον ξεριζωμό, να ανοίξουν μέτωπο στον πόντο για να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις ανεξαρτησίας και να βοηθήσουν τον ελληνικό στρατό που πολεμούσε τον Κεμάλ στη Μικρά Ασία,το συμπέρασμα θα είναι πως δεν πρέπει να το επέτρεψαν οι «Σύμμαχοι». Γιατί όμως;
Διότι τα συμφέροντά τους ενώ στην αρχή συνέπιπταν με τα ελληνικά, κατά την εξέλιξη των επιχειρήσεων άλλαξαν.
Και ενώ στην αρχή είχαν κρυφές και μυστικές επαφές με τις δυνάμεις του Κεμάλ, αργότερα οι επαφές αυτές έγιναν απροκάλυπτες.
Διότι διαπίστωσαν πως ο Κεμάλ και το νέο τουρκικό κράτος που θα δημιουργηθεί θα τους ευνοούσε στα σχέδιά τους.

Ποια ήταν τα συμφέροντά τους;

Βρισκόμαστε στην καρδιά της αποικιοκρατικής περιόδου. Το ποντιακό ζήτημα από την αρχή μέχρι το τέλους του, θυσιάστηκε στο βωμό των αποικιοκρατικών συμφερόντων.
Οι δυνάμεις που πρωταγωνίστησαν ήταν κυρίως η Αγγλία, η Γαλλία και η Γερμανία, η Αμερική και η Ρωσία και δευτερευόντως η Ιταλία.

Η ΑΓΓΛΙΑ
Η Αγγλία μπήκε στο ελληνικό παιχνίδι από τις αρχές της έναρξης του αγώνα της απελευθέρωσης, από το 1823.
Δεν συμμετείχε στην Ιερά Συμμαχία. Είχε έντονη παρουσία στην Ανατολική Μεσόγειο και ανησυχούσε για την κάθοδο της Ρωσίας.
Ήθελε την ακεραιότητα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας αλλά πλησίασε και την ελληνική επανάσταση με το σκεπτικό πως αν οι Έλληνες καταφέρουν και δημιουργήσουν κράτος θα είναι καλύτερα να το ελέγχουν παρά να μην ασκούν καμιά επιρροή.
Ουσιαστικά, ο Σουλτάνος πείστηκε να παραδεχθεί την ήττα του και να αποδεχθεί την ελληνική ανεξαρτησία, μετά το ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1828.
Τον  πόλεμο αυτό παρόλο που τον κέρδισε η Ρωσία, λόγω των ανοικτών μετώπων που είχε περιορίστηκε από τους αγγλογάλλους στην υπόλοιπη βαλκανική πλήν Ελλάδος.
Από τότε υπάρχει ο διαχωρισμός και η ένταξη της Ελλάδας στη δύση και όχι από τη Συμφωνία της Γιάλτας, το 1943.

Η ΡΩΣΙΑ
Η Ρωσία πάντοτε επιδίωκε την έξοδο στις θερμές θάλασσες. Βρισκόταν σχεδόν, μονίμως σε αντιπαράθεση με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και επεδίωκε την εξέγερση των βαλκανικών λαών ως αντιπερισπασμό στους πολέμους που διεξήγαγε με την υψηλή πύλη.
Χρησιμοποίησε τους Έλληνες για το σκοπό αυτό αλλά, παράλληλα και οι Έλληνες ευνοήθηκαν, και στρατιωτικά και οικονομικά από τη ρωσική πολιτική.



Την προεπαναστατική διαμόρφωση μιας υποτυπώδους αστικής τάξης, καλύτερα εμπορευματικής, διευκόλυνε πολύ η ρωσοτουρκική συμφωνία του Κιουτσούκ Καιναρτζή (1774), όρος της οποίας ήταν η παροχή δυνατότητας σε ελληνικά πλοία να αναρτούν την ρωσική σημαία και να μεταφέρουν εμπορεύματα.
Άλλωστε, και μετά την τουρκική λαίλαπα στη Ρωσία κατέφυγαν και οι πόντιοι Έλληνες και οι Αρμένιοι.
Παρά τις δυσκολίες και τους διωγμούς, κυρίως επι Στάλιν, ήταν μια σωτήρια καταφυγή.
Κρίσιμο σημείο που σημάδεψε τη ρωσική στροφή ήταν ο Κριμαϊκός Πόλεμος (1853-1856), μετά τον οποίο η Ρωσία στρέφεται κυρίως προς τους σλαβικούς λαούς της βαλκανικής, καλλιεργώντας τον βουλγαρικό εθνικισμό.
Αποκορύφωμα αυτής της πολιτικής της ήταν η Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου (1878), με την οποία δημιούργησε τη Μεγάλη Βουλγαρία αλλά, ευτυχώς, την ίδια χρονιά η Συνθήκη αυτή ανετράπη και αντικαταστάθηκε από τη Συνθήκη του Βερολίνου.

Η ΓΕΡΜΑΝΙΑ
Η Γερμανία συγκροτήθηκε σε ενιαίο κράτος το 1871, υπό την ηγεσία του Μπίσμαρκ.
Η ενωμένη Γερμανία είχε μια δυναμική οικονομία αλλά, οι διεθνείς αγορές ήταν κατειλημμένες από τις αποικιακές δυνάμεις που ξεκίνησαν τον αποικιακό τους αγώνα νωρίτερα,  όταν η Γερμανία δεν υπήρχε ως ενιαίο κράτος και τα μικρά γερμανικά κρατίδια δεν μπορούσαν να τις συναγωνιστούν. Ο κόσμος, κατά τη Γερμανική άποψη, έπρεπε να ξαναμοιραστεί. Οδηγηθήκαμε έτσι στον Α! Π.Π.
Η ενωμένη Γερμανία, παρά το δυναμισμό της, ασφυκτιούσε, γεωπολιτικά ανάμεσα σε δύο ισχυρές, τότε, δυνάμεις. Τη Γαλλία από τη μια και τη Ρωσία από την άλλη. Έπρεπε να διεκδικήσει- κατά τη Γερμανική άποψη- το ζωτικό της χώρο. Και τον διεκδίκησε.


Σιδηρόδρομος Κωνσταντινούπολη- Βαγδάτη.

Η Γερμανική πολιτική προσδιόρισε τα γερμανικά συμφέροντα στο χώρο της οθωμανικής αυτοκρατορίας, κυρίως γύρω από τον άξονα και την ενδοχώρα της σιδηροδρομικής γραμμής Κωνσταντινούπολη- Βαγδάτη και έτσι στήριξε τον Οθωμανό σουλτάνο. Παράλληλα, όμως, διαβλέποντας τις εξελίξεις με την εμφάνιση των Νεότουρκων, άφησε ανοικτές θύρες και προς την κατεύθυνση των τούρκων εθνικιστών.
Στις 14 Δεκεμβρίου 1913 έφθασε στην Κωνσταντινούπολη γερμανική στρατιωτική αποστολή   υπό τον Λίμαν φον Σάντερς.
Είναι ο στρατιωτικός ο οποίος, καθοδήγησε τους διωγμούς και τις διώξεις Αρμενίων και Ελλήνων, από τους Νεότουρκους, με σκοπό την εξαφάνιση κάθε χριστιανικού στοιχείου από τα εδάφη της Αυτοκρατορίας ή τον εκμουσουλμανισμό τους.
Είναι αυτός που συνέστησε τα «τάγματα εργασίας» και τις «εσωτερικές εξορίες» που οδήγησαν στον αφανισμό με απάνθρωπο τρόπο χιλιάδες Ποντίων και Αρμενίων.
Είναι μερικές από τις πράξεις αυτές της Οθωμανικής Τουρκίας που, σύμφωνα με τον όρο ενός Πολωνού δικηγόρου εβραϊκής καταγωγής, του Ραφάλ Λέμκιν, ονομάζονται γενοκτονία και που αρνείται να αναγνωρίσει το σύγχρονο τουρκικό κράτος.

ΣΧΕΔΙΟ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ
Όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, η γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού μπορεί να χωρισθεί σε τέσσερις περιόδους.


Ο Πάγκαλος (μέσον) στην Ανατολική Θράκη πριν εκκενωθεί από τον ελληνικό στρατό κατ’ απαίτηση των Αγγλων. Δίπλα του ο Βρετανός στρατηγός Μπρίτζες.

Η πρώτη διαρκεί από το 1908-1912. Την περίοδο αυτή, έχουμε μια βίαιη προσπάθεια εξισλαμισμού και τουρκοποίησης των Ελλήνων Ποντίων και των άλλων χριστιανικών λαών, μέσω της αλλοτρίωσης της παιδείας τους. Καταστρώθηκαν σχέδια για την τουρκοποίηση της παιδείας στα οποία αντέδρασε το Πατριαρχείο. Τα αποτελέσματα δεν ήταν εντυπωσιακά για τους Τούρκους, οι χριστιανικοί λαοί, όμως, υπέφεραν από τις τρομερές πιέσεις που δέχθηκαν.
Άρπαζαν τα παιδιά από τις χριστιανικές οικογένειες και τα μετέφεραν σε μουσουλμανικά σπίτια για να αλλάξουν πίστη και παιδεία.
Αμέσως αρχίζει η εφαρμογή του Σχεδίου Γενοκτονίας που αποφασίστηκε το 1911, με την εγκατάσταση μουσουλμάνων των Βαλκανίων στη Θράκη και τις παράλιες πόλεις του Μαρμαρά, του Αιγαίου και του Πόντου.

Ακολουθεί μια δεύτερη περίοδος από το 1912-1914 κατά την οποία προστίθεται και η οικονομική εξόντωση των χριστιανικών λαών. Ροπαλοφόροι ανέλαβαν διάφορους ρόλους για να εξοντώσουν οικονομικά Έλληνες, Αρμένιους και άλλους χριστιανικούς λαούς.
Μεσολαβεί, στο μεταξύ το Συνέδριο των Νεοτούρκων, το 1911, στη Θεσσαλονίκη, κατά το οποίο αποφασίζουν πως στο μικρασιατικό χώρο δεν πρέπει να μείνει άλλος λαός πέραν των τούρκων μουσουλμάνων. Όσοι θα ήθελαν να παραμείνουν θα άλλαζαν ή την πίστη ή την εθνικότητά τους.



Λέμαν φον Σώντερς
Την τρίτη περίοδο (1914-1918), η οποία συμπίπτει με τον Α! Π.Π. κλιμακώνονται οι βαρβαρότητες. Εκτός όλων των παραπάνω και ύστερα από συμβουλή του γερμανού συνταγματάρχη Λέμαν Φον Σόντερς αρχίζουν τα τάγματα εργασίας και οι πορείες προς τον θάνατο.

Ο Σάντερς θα πει:
«Η Τουρκία δεν έχει ουδεμίαν ασφάλειαν ούτε δύναται να οργανωθεί ελευθέρως εις το μέλλον, λόγω της παρουσίας των Ελλήνων. Για να μην προκληθεί αντίδραση στον “πολιτισμένο” κόσμο προτείνει, ως “τελική λύση”, τον λευκό θάνατο, τις ατέλειωτες οδοιπορίες. Σας διαβεβαιώνω ότι οι παγωνιές και το κρύο του χειμώνα, οι βροχές και η μεγάλη υγρασία, ο ήλιος και η τρομερή ζέστη του καλοκαιριού, οι αρρώστιες του εξανθηματικού τύφου και της χολέρας, οι κακουχίες και η ασιτία, θα φέρουν το ίδιο αποτέλεσμα, με τις σφαγές που λογαριάζετε να κάνετε εσείς».
Με το πρόσχημα της εθνικής ασφάλειας, επειδή η Τουρκία είχε τεθεί στο πλευρό της Γερμανίας και η Ελλάδα στο πλευρό των «Συμμάχων» αρχίζουν οι άγριοι διωγμοί των Ελλήνων.
Τους υποχρεώνουν να ενταχθούν στα τάγματα εργασίας και αν πραγματοποιούν δυσβάσταχτες εργασίες κάτω από εξαιρετικά δυσμενείς συνθήκες, ώστε να πεθαίνουν χιλιάδες καθημερινά.
Άθλιες συνθήκες στρατωνισμού και σίτισης, εξουθενωτική εργασία και μεταδοτικές ασθένειες, θερίζουν τους χριστιανούς που υπηρετούν στα Τάγματα Εργασίας.
Άλλους τους έστελναν εξορία στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας προς την κατεύθυνση της Συρίας και του Ιράκ, κάτω από τραγικές καιρικές συνθήκες. Με θερμοκρασίες υπο το μηδέν τους έβαζαν να λούζονται και στη συνέχεια συνέχιζαν την πορεία προς τον θάνατο.

Η τέταρτη περίοδος ήταν αυτή του Κεμάλ.
Οι άθλιες συνθήκες στα Τάγματα Εργασίας, οδηγούν πολλούς στη λιποταξία. Κύματα φυγοστράτων καταφεύγουν στα βουνά και δημιουργείται το Αντάρτικο στον Πόντο.
Δεν ήταν ένα ένοπλο κίνημα εναντίον του κράτους, αλλά μια κίνηση νόμιμης άμυνας.
Το Κομιτάτο στέλνει τον Κεμάλ στον Πόντο, συγκεκριμένα στη Σαμψούντα, στις 19 Μαίου 1919, με σκοπό να διερευνήσει τις καταγγελίες για βασανισμό των χριστιανών υπηκόων της Αυτοκρατορίας, προφανώς για να ρίξουν στάχτη στα μάτια των ξένων πρεσβευτών.
Αντ αυτού, ο Κεμάλ, καθώς φθάνει στη Σαμψούντα, συναντιέται με τον Τοπάλ Οσμάν και συμφωνεί μαζί του για την υλοποίηση ενός σχεδίου βιολογικής εξόντωσης των Ποντίων και των άλλων χριστιανικών λαών της περιοχής.
Απελευθερώνονται εγκληματίες, δημιουργούνται τάγματα ατάκτων (τσέτες) και τίθεται σε εφαρμογή ένα καλά μελετημένο σχέδιο.
Γυναίκες βιάσθηκαν, παιδιά ανασκολοπήθηκαν, σπίτια και ολόκληρα χωριά κάηκαν, άνθρωποι εκτελέστηκαν εν ψυχρώ την ώρα της εργασίας τους, ο ανθός της ποντιακής νεολαίας και της διανόησης κρεμάστηκε. Δεν έμεινε μαρτύριο που να μπορούσε να το φανταστεί ανθρώπινος νους και να μην τέθηκε σε εφαρμογή.
Σε 353.000 υπολογίζουν τα θύματα αυτής της γενοκτονίας. Αλλά, οι αριθμοί δεν βγαίνουν. Είναι πολύ μεγαλύτεροι.
Είναι λάθος να διακηρύττουμε πως τα θύματα τις γενοκτονίας ανέρχονται στις 353.000. Ποια στατιστική υπολόγισε τους θανάτους στις θανατηφόρες διαδρομές της προσφυγιάς, όπου τους Πόντιους θέριζε η πείνα, οι κακουχίες, οι ποικίλες ασθένειες κι επιδημίες; Κανείς. Όσοι δεν σφαγιάστηκαν προσπάθησαν να διασωθούν με τη φυγή προς τον Καύκασο, κυρίως οι Πόντιοι του Επαρχείου του Καρς. Όμως οι παράπλευρες συνέπειες της Γενοκτονίας είχαν κι εκεί τραγικά αποτελέσματα.

ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟ ΜΕΤΩΠΟ
Μ αυτά και μ αυτά, φθάσαμε στη μικρασιατική εκστρατεία και την κατάρρευση του μετώπου που σήμανε το τέλος του Ελληνισμού της Θράκης, του Πόντου και της Ανατολής.
Έχουν εξοντωθεί 353 χιλιάδες Έλληνες του Πόντου και άλλοι τόσοι και περισσότεροι αναγκάστηκαν να καταφύγουν στον Καύκασο και τη Ρωσία.
Έχουν επίσης εξοντωθεί περισσότεροι από ένα εκατομμύριο Έλληνες της Θράκης και της Ανατολής.

ΤΟ ΤΕΛΟΣ
24 Ιουλίου 1923 υπογράφεται η Συνθήκη της Λοζάνης, η οποία ορίζει τα σύνορα μεταξύ Ελλάδος και Τουρκία.
Ειδικό παράρτημα προβλέπει την αναγκαστική Ανταλλαγή των πληθυσμών.
1.500.000 εκατομμύριο Έλληνες εγκατέλειψαν τις προαιώνιες εστίες τους και ήλθαν στην Ελλάδα ως ανταλλάξιμοι πρόσφυγες.
Πολλοί πέθαναν στα πλοία της προσφυγιάς και στα στρατόπεδα φιλοξενίας από την πείνα, τις επιδημίες της χολέρας, του τύφου, της ελονοσίας κ.λπ.
Οι μουσουλμάνοι που έφυγαν από την Ελλάδα δεν ξεπερνούσαν τις 500 χιλιάδες.

Η ΝΕΜΕΣΙΣ ΤΩΝ ΑΡΜΕΝΙΩΝ
Τα πάνδεινα υπέφεραν και οι Αρμένιοι. Μετά τη γενοκτονία, θέλησαν, δικαίως, να εκδικηθούν.
Το σχέδιο «Νέμεσις» των Αρμενίων
15 Μαρτίου 1921, ο Σογομόν Τελχιριάν σκοτώνει τον Ταλαάτ Πασά στο Βερολίνο
18 Ιουλίου 1921, ο Μισάκ Τορλακιάν σκοτώνει στην Κωνσταντινούπολη τον υπουργό Εσωτερικών του Αζερμπαϊτζάν, Μπεχούντ Χαν Τζιβανσίρ, υπεύθυνο για τη σφαγή 20 χιλιάδων Αρμενίων του Μπακού.
5 Δεκεμβρίου 1921, ο Αρσαβίρ Σιρακιάν σκοτώνει το ηγετικό στέλεχος των Νεοτούρκων, Σαΐντ Χαλίμ.
17 Απριλίου 1922, οι Σιρακιάν και Γεργκανιάν σκοτώνουν στο Βερολίνο τον Μπεχαεντίν Σακίρ και τον πρώην νομάρχη Τραπεζούντας, Τζεμάλ Αζμί.
25 Ιουλίου 1922, οι ΣτεπάνΤζαγικιάν, Μπεντρός Τερ Μπογοσιάν και ΑρντασέζΚεβορκιάν σκοτώνουν τον Τζεμάλ πασά στην Τυφλίδα
4 Αυγούστου 1922, ομάδα Αρμενίων σκοτώνει τον Ενβέρ πασά στη Σαμαρκάνδη.
26 Αυγούστου 1926, απαγχονίζεται από το κεμαλικό καθεστώς ο τελευταίος της λίστας, δρ. Ναζίμ.

ΤΟ ΜΝΗΜΟΣΥΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΓΙΝΕ
Το 1923, Μικρασιάτες, Πόντιοι και Θρακιώτες επιχείρησαν να κάνουν μνημόσυνο των θυμάτων της Γενοκτονίας στη Μητρόπολη των Αθηνών.
Εισέβαλε η αστυνομία, έριξε κάτω τα κόλλυβα και οδήγησε στο τμήμα τους… υπαιτίους, με το αιτιολογικό ότι «επιχείρησαν να δημιουργήσουν πρόβλημα στις σχέσεις της Ελλάδος με ξένη χώρα»!
Έτσι μας αφαιρέθηκε το Δικαίωμα στη Μνήμη.

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΗΣ ΓΕΝΟΚΤΟΝΙΑΣ
Η Τουρκία συνεχίζει την πολιτική της Γενοκτονίας και της εθνοκάθαρσης.
6-7 Σεπτεμβρίου 1955, λεηλασίες ελληνικών περιουσιών Κωνσταντινούπολης
1964, Απελάσεις Ελλήνων της Κωνσταντινούπολης
1974, Εισβολή και Κατοχή της Κύπρου, εθνοκάθαρση εγκλωβισμένων
Η πολιτική της Γενοκτονίας συνεχίζεται σε Κύπρο-Αιγαίο-Θράκη
Η Τουρκία συνεχίζει την πολιτική της Γενοκτονίας σήμερα εναντίον των Ασσυρίων, των Γεζιντί και των Κούρδων, υποστηρίζοντας ανοικτά τους τζιχαντιστές, που δρουν με βάση το ίδιο δόγμα των Νεοτούρκων.

Η ΑΝΑΚΤΗΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΜΝΗΜΗ
24 Φεβρουαρίου 1994, Αναγνώριση από τη Βουλή της 19ης Μαΐου ως ημέρας Μνήμης της Γενοκτονίας του Ποντιακού Ελληνισμού
1998, Αναγνώριση από τη Βουλή της 14ης Σεπτεμβρίου ως ημέρας μνήμης της Γενοκτονίας της Ελληνισμού της Μικράς Ασίας.
Δεκέμβριος 2007, η Διεθνής Ένωση Μελετητών Γενοκτονιών αναγνώρισε επίσημα τη γενοκτονία των Ελλήνων, μαζί με την γενοκτονία των Ασσυρίων.
9 Σεπτεμβρίου 2014, Αντιρατσιστικό νομοσχέδιο προβλέπει την ποινικοποίηση της άρνησης των γενοκτονιών που αναγνωρίστηκαν από το Ελληνικό Κοινοβούλιο.
Υπάρχει ένας πολύ σημαντικός λόγος που μας υποχρεώνει ως Ποντίους να διατηρήσουμε άσβεστη τη μνήμη του κορυφαίου αυτού γεγονότος της γενοκτονίας των προγόνων μας. Είναι η δικαίωση αυτής της θυσίας και η απαίτηση να μην επαναληφθούν, καθώς επαναλήφθηκαν τέτοια ή παρόμοια τραγικά γεγονότα, όπως ο διωγμός των Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη, την Ίμβρο, την Τένεδο και η  εθνοκάθαρση 200.000 Ελληνοκυπρίων από τις προγονικές τους εστίες το 1974


Του Κου Παντελή Σαββίδη

Γιατί πέτυχαν οι αγροτικοί συνεταιρισμοί στη Γερμανία και στην Ιταλία.


Είναι καιρός, να αρχίσουμε να υιοθετούμε, και να υλοποιούμε αναπτυξιακά μοντέλα, τα οποία,εδώ και χρόνια έχουν δοκιμαστεί σε άλλες χώρες, κι έχουν επιτύχει εξαιρετικά οικονομικά, οργανωσιακά και κοινωνικά αποτελέσματα.
Στην περίπτωση μας, η επιτυχής Συνεταιριστική αγροτική δραστηριότητα, μακριά από κρατικοδίαιτες επιχειρησιακές συμπεριφορές, και ρουσφετολογικές νοοτροπίες,είναι η μόνη ενδεδειγμένη οδός για να επιτύχουμε τα επιθυμητά αποτελέσματα στο σύνολο τους.
Επιχειρηματικότητα,Εξωστρέφεια,Ποιότητα,Καινοτομία,Εξειδίκευση,Στρατηγική, και αφοσίωση στις Συνεταιριστικές αρχές, είναι τα χαρακτηριστικά που πρέπει πλέον να διακρίνουν κάθε υγιή Συνεταιριστική Οργάνωση.
---------------------

Σπάνια βλέπει κανείς εργαζόμενους στους χώρους εργασίας της εταιρείας Bayernland στο Ρέγκενσμπουργκ της Βαυαρίας. Ο βαθμός αυτοματοποίησης της διαδικασίας παραγωγής είναι πολύ υψηλός. Με σχεδόν 800 συνεργάτες στο εσωτερικό και στο εξωτερικό η Bayernland επεξεργάζεται 840 εκατομμύρια κιλά γάλα το χρόνο και παράγει κυρίως τυριά και βούτυρο.

Ο κύκλος εργασιών της εταιρείας ανέρχεται σε μισό δισεκατομμύριο ευρώ. Το εντυπωσιακό στην περίπτωση της Bayernland είναι ότι πρόκειται για έναν γαλακτοκομικό συνεταιρισμό.

Συνεταιρισμοί είναι και οι μεγαλύτερες αλυσίδες σουπερμάρκετ EDEKA και REWE, σειρά τραπεζών, όπως και περίπου 2.000 στεγαστικοί συνεταιρισμοί, οι οποίοι διαχειρίζονται δύο εκατομμύρια διαμερίσματα. Οι σχεδόν 8.000 συνεταιρισμοί της Γερμανίας έχουν πάνω από 22 εκατομμύρια μέλη. Για παράδειγμα, ο ετήσιος τζίρος των 2250 αγροτικών συνεταιρισμών ανέρχεται στα 62 δισεκατομμύρια ευρώ.


Σε αντίθεση με τη Γερμανία όπου οι συνεταιρισμοί είναι αποδοτικοί και κερδοφόροι, στην Ελλάδα η κατάσταση είναι απελπιστική. Σύμφωνα με τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης Βαγγέλη Αποστόλου, από τους 4000 συνεταιρισμούς που είναι εγγεγραμμένοι στο μητρώο του υπουργείο πιθανώς να μείνουν μετά την εκκαθάριση περί τους 450.

Τα δε χρέη των συνεταιρισμών σε τράπεζες και δημόσιο στην Ελλάδα ανέρχονται στα 2,4 δισεκατομμύρια ευρώ. Για γνωρίσουν τους λόγους που λειτουργούν με επιτυχία οι συνεταιρισμοί στη Γερμανία αλλά και στη γερμανόφωνη Βόρεια Ιταλία εκπρόσωποι ελληνικών συνεταιρισμών επισκέφτηκαν τη Βαυαρία και το Νότιο Τιρόλο μετά από πρόσκληση του πολιτικού ιδρύματος Hanns-Seidel-Stiftung και της Ελληνογερμανικής Συνέλευσης.



Αυτοβοήθεια, αυτοευθύνη, αυτοδιοίκηση

Το τρίπτυχο αρχών που διέπει τους συνεταιρισμούς από τα μέσα του 19ου αιώνα στη Γερμανία, στην Αυστρία και στο Νότιο Τιρόλο είναι η αυτοβοήθεια, η αυτοευθύνη και η αυτοδιοίκηση. Απαράβατος κανόνας που απορρέει από αυτή τη λογική είναι ότι κράτος και κόμματα δεν έχουν καμία δυνατότητα παρέμβασης στους συνεταιρισμούς.

Υπάρχουν όμως και άλλα σημαντικά στοιχεία που χαρακτηρίζουν τους συνεταιρισμούς στο γερμανόφωνο χώρο, επισημαίνει ο Πάουλ Άρμπρουστερ από την Ένωση Συνεταιρισμών Γερμανίας:
«Οι ιδρυτές των συνεταιρισμών στη Γερμανία είχαν θέσει ως στόχο οι συνεταιρισμοί να έχουν επιχειρηματικό προσανατολισμό, δηλαδή να είναι ανταγωνιστικοί στην αγορά. Ένα άλλο στοιχείο για την επιτυχή λειτουργία τους είναι ένα ασφαλές νομικό πλαίσιο που θα τους επιτρέπει να δραστηριοποιούνται με ίσους όρους ανταγωνισμού με τις άλλες επιχειρήσεις προς όφελος των μελών τους. Πολύ σημαντικό είναι οι συνεταιρισμοί να διαθέτουν καταρτισμένο προσωπικό και διοίκηση». Ας σημειωθεί πως στη Γερμανία εξακολουθεί να ισχύει μέχρι σήμερα ο νόμος περί συνεταιρισμών του 1889 και ότι σπανίως έγιναν κάποιες προσθήκες – η τελευταία το 2006.

Σημαντικό στοιχείο για την υγιή λειτουργία των συνεταιρισμών σε Αυστρία, Γερμανία και Νότιο Τιρόλο είναι ο έλεγχος των οικονομικών τους ο οποίος γίνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα από ειδικούς ελεγκτές των συνεταιριστικών ενώσεων. Σύμφωνα με τον επικεφαλής του σχετικού τμήματος της Συνεταιριστικής Ένωσης Βαυαρίας Ούντο Λεβ, «σκοπός των ελεγκτών είναι η διασφάλιση της τήρησης του νομικού πλαισίου. Κατά αυτό τον τρόπο εξασφαλίζεται η βιωσιμότητα των συνεταιρισμών έτσι ώστε να εξακολουθούν να υπάρχουν και για τις επόμενες γενιές. Προϋπόθεση για αυτό είναι η καλή οικονομική διαχείριση. Ως ελεγκτές είμαστε εκπρόσωποι του Εποπτικού Συμβουλίου του συνεταιρισμού αλλά και των μελών του. Στις ΓΣ τους ενημερώνουμε για την κατάσταση που επικρατεί για να είναι σε θέση να πάρουν ενδεχομένως αντίμετρα». Στην Ελλάδα ανάλογους οικονομικούς ελέγχους έκανε μέχρι το 1981 η Αγροτική Τράπεζα οπότε και καταργήθηκαν.



Η περίπτωση Νότιο Τιρόλο
Ως τη δεκαετία του '60 το γερμανόφωνο Νότιο Τιρόλο ήταν μια από τις φτωχότερες περιοχές της Ευρώπης. Αυτή η αυτόνομη περιοχή της Ιταλίας είναι σήμερα με ένα μέσο ετήσιο εισόδημα που ανέρχεται στις 41.300 ευρώ μια από τις πλουσιότερες στην ΕΕ.
Ένα από μυστικά της οικονομικής απογείωσης είναι η επιτυχής λειτουργία των συνεταιρισμών.
Κάθε 5ος πολίτης είναι μέλος σε έναν από τους 1031 συνεταιρισμούς.
Σχεδόν οι μισές τραπεζικές συναλλαγές της περιοχής γίνονται μέσω συνεταιριστικών τραπεζών, ενώ συνεταιρισμοί διαχειρίζονται το 92% της παραγωγής φρούτων (σχεδόν μόνο μήλα) και το 72% της παραγωγής κρασιού. Το ενδιαφέρον στην περίπτωση του Τιρόλου είναι ότι -όπως και στην Ελλάδα- την περιοχή χαρακτηρίζει ο μικρός κλήρος. Στην αμπελουργία η ιδιοκτησία ανέρχεται κατά μέσο όρο στο 1,1 εκτάριο, στην οπωροκαλλιέργεια στα 2,5 εκτάρια και στους βοσκότοπους στα 7 εκτάρια.

Παρά το μικρό κλήρο -οι αγρότες είναι σε θέση να ζουν από το αγρόκτημα τους. Όπως εξηγεί ο διευθύνων σύμβουλος του συνεταιριστικού οινοποιείου Eisacktal Άρμεν Γκραντλ, «στο Νότιο Τιρόλο οι αγρότες εισπράττουν και δύο και τρεις φορές περισσότερο ανά εκτάριο από αλλού. Για αυτό το λόγο αρκούν οι μικρότερες εκτάσεις για την οικονομική τους επιβίωση». Προϋπόθεση για τις υψηλές τιμές αγοράς των προϊόντων των μελών από τους συνεταιρισμούς είναι η υψηλή τους ποιότητα.

Αυτή δεν ήταν πάντα εξασφαλισμένη. επισημαίνει ο Μάρτιν Πατσέλερ από την Ένωση Συνεταιρισμών Νότιου Τιρόλου: «Στις δεκαετίες του '60 και του '70 η οινοπαραγωγή έδινε έμφαση στην ποσότητα. Αυτός ο προσανατολισμός την οδήγησε σε μια πολύ σοβαρή κρίση. Η στρατηγική που ακολουθείται από τη δεκαετία του '80 στοχεύει στην ποιότητα.
Η μείωση της παραγωγής κατά 2/3 συνιστούσε και την επιτυχία του τιρολέζικου κρασιού, η οποία διαρκεί ως και σήμερα». Ο Μάρτιν Πατσέλερ είναι σίγουρος πως χωρίς τους αγροτικούς συνεταιρισμούς θα ήταν αδύνατο να είχε πραγματοποιηθεί αυτή η αλλαγή προσανατολισμού.

Πηγή: DW & http://www.enikonomia.gr

Πέμπτη, 18 Μαΐου 2017

Οι αγροτικοί συνεταιρισμοί στην Ευρωπαϊκή Ένωση



 Όπως επισηµαίνεται σε σχετική µελέτη (Support for Farmers’ Cooperatives, November 2012), το συνολικό µερίδιο αγοράς των ελληνικών αγροτικών συνεταιρισµών στους πλέον βασικούς κλάδους του αγροτικού τοµέα είναι µικρότερο του 20%, υπολειπόµενο αισθητά εκείνου άλλων κρατών-µελών της ΕΕ, όπως οι χώρες της Βόρειας και Κεντρικής Ευρώπης (Φινλανδία, Ολλανδία, Δανία, Σουηδία, Γαλλία, Γερµανία κ.ά.), αλλά και άλλες χώρες, µε ανταγωνιστικά προς τη χώρα µας προϊόντα (Ισπανία, Ιταλία, Πορτογαλία).
Από τον Πίνακα 1 γίνεται σαφές ότι: Το µερίδιο αγοράς των συνεταιρισµών είναι πάνω από 50% για µερικά βόρεια και κεντρικά κράτη-µέλη της ΕΕ (Φινλανδία, Σουηδία, Δανία, Ολλανδία, Γαλλία και Ιρλανδία).
 Σε αντίθεση µε αυτό, το µερίδιο αγοράς για τους συνεταιρισµούς που λειτουργούν στις µεσογειακές χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ποικίλλει µεταξύ 25% και 50% (Ιταλία, Ισπανία και Πορτογαλία).
Κύριοι στόχοι των αγροτικών συνεταιρισµών
 Η συγκέντρωση προµηθειών προκειµένου να επιτευχθούν:
• 
Οικονοµίες κλίµακας (χαµηλότερο κόστος)
• Πρόσβαση σε αγορές
• 
Υψηλότερη βεβαιότητα στις πληρωµές
 Η βελτίωση της θέσης των γεωργών στην αλυσίδα προµήθειας τροφίµων µέσω:
Της αποφυγής των καταχρήσεων της δεσπόζουσας θέσης στην αγορά και των Αθέµιτων Εµπορικών Πρακτικών από τους κυρίαρχους εταίρους της αλυσίδας προµηθειών (κυρίως λιανοπωλητές)

Ο ρόλος των συνεταιρισµών στον τοµέα των γεωργικών ειδών διατροφής της ΕΕ

Σε µια αγορά αυξανόµενης ενοποίησης και συγκέντρωσης των παγκόσµιων λιανοπωλητών και επιχειρήσεων, οι ευρωπαϊκοί γεωργικοί συνεταιρισµοί έχουν αδύναµη αντισταθµιστική εξουσία.
Η µεγέθυνση και η ανάπτυξη σε πιο αποτελεσµατικές, πιο αποδοτικές και, τελικά, πιο ανταγωνιστικές επιχειρήσεις είναι, συνεπώς, απαραίτητη για αυτούς.
Οι συνεταιρισµοί:
 Συγκεντρώνουν την παραγωγή και προσφέρουν αγροτικά προϊόντα προς την αγορά, επεξεργάζονται τα τρόφιµα και παρέχουν υπηρεσίες προστιθέµενης αξίας προς τους εταίρους στην αλυσίδα εφοδιασµού τροφίµων.
 Συγκεντρώνουν τη ζήτηση για υπηρεσίες και προϊόντα αγροτικής παραγωγής και επιτυγχάνουν οικονοµίες κλίµακας που επιτρέπουν χαµηλότερο κόστος.
 Κατανοούν την ανάγκη για περαιτέρω συγκέντρωση, προκειµένου να αυξήσουν τα µεγέθη τους.
 Πραγµατοποιούν διαρκώς επενδύσεις και επιδιώκουν την ενσωµάτωση της καινοτοµίας στα αγροτικά προϊόντα για την αύξηση της προστιθέµενης αξίας και του εισοδήµατος των γεωργών-µελών τους.
 Συµµετέχουν ενεργά στη βελτίωση της λειτουργίας της αλυσίδας εφοδιασµού τροφίµων, ιδίως σε ό,τι αφορά τις εµπορικές σχέσεις B2B

Οι ευρωπαϊκοί συνεταιρισµοί αναπτύσσονται

Οι αγροτικοί συνεταιρισµοί της ΕΕ έχουν µία ιδιαίτερα ισχυρή παρουσία στην ευρωπαϊκή εφοδιαστική αλυσίδα τροφίµων, που βρίσκεται, από κάθε άποψη, σε πολύ µεγάλη απόσταση από την εικόνα των ελληνικών συνεταιρισµών, τόσο ως προς το εύρος των δραστηριοτήτων, όσο και κυρίως ως προς τον κύκλο εργασιών τους.
Ειδικότερα, ο συνολικός κύκλος εργασιών των ευρωπαϊκών αγροτικών συνεταιρισµών ανέρχεται σήµερα στα 347 δισ. ευρώ, ενώ ο συνολικός αριθµός των συνεταιρισµών είναι 22.000 περίπου. Επιπλέον, οι 100 σηµαντικότεροι ευρωπαϊκοί συνεταιρισµοί παρουσιάζουν τάσεις µεγέθυνσης, δεδοµένου ότι ο συνολικός κύκλος εργασιών τους αυξήθηκε από 187 δισ. ευρώ το 2011 σε 225 δισ. ευρώ το 2013. Πρόκειται για µια αύξηση της τάξεως του 20% περίπου, στο διάστηµα της τριετίας 2011-2013.
Η απόσταση, συνεπώς, που χωρίζει το επίπεδο και το εύρος οικονοµικής δραστηριότητας των ελληνικών αγροτικών συνεταιρισµών από εκείνους άλλων ευρωπαϊκών χωρών είναι πολύ µεγάλη. Το στοιχείο αυτό επαληθεύεται και από τη σύγκριση των 20 µεγαλύτερων συνεταιρισµών της χώρας µε εκείνους της Ιταλίας και της Ισπανίας, δύο χώρες µε ανταγωνιστικά προς την Ελλάδα προϊόντα.
Πραγµατικά, όπως προκύπτει από τον πίνακα που ακολουθεί, ο συνολικός κύκλος εργασιών των 20 µεγαλύτερων αγροτικών συνεταιρισµών της Ισπανίας, που ανερχόταν, το 2013, στο ύψος των 5,4 δισ. ευρώ, είναι δέκα φορές µεγαλύτερος του αντίστοιχου ελληνικού. Η διαφορά µεγεθύνεται στην περίπτωση της Ιταλίας, όπου είναι 22 φορές µεγαλύτερος, µια και εκεί υπερβαίνει το ύψος των 11,8 δισ. ευρώ (Πίνακας 2).
Το συµπέρασµα από τη σύντοµη αυτή παρουσίαση είναι σαφές: Αν η Ελλάδα θέλει να ξεπεράσει τη σηµερινή κατάσταση, και η αγροτική της οικονοµία να γίνει πολλαπλά ελκυστική και προσοδοφόρα, οφείλει να αγκαλιάσει και να υλοποιήσει τη συνεταιριστική ιδέα. Κάθε άλλος δρόµος δεν εκφράζει παρά το κόλληµα στη µιζέρια της Ψωροκώσταινας, από την οποία υποτίθεται ότι έχουµε απαλλαγεί.
Οι συνεταιριστικές αρχές
  • Εθελοντική́ και ελεύθερη συµµετοχή́
  • Δηµοκρατική́ διοίκηση εκ µέρους των µελών
  • Οικονοµική́ συµµετοχή́ των µελών
  • Αυτονοµία και ανεξαρτησία
  • Εκπαίδευση, κατάρτιση και πληροφόρηση
  • Συνεργασία µεταξύ συνεταιρισµών
  • Ενδιαφέρον για την κοινότητα
 

   Πηγή : http://www.ypaithros.gr

Σχετικά με την περικοπή της σύνταξης για συνταξιούχους άλλων ταμείων που αποκτούν αγροτικό εισόδημα



 Σε μια ακόμη επίκαιρη ερώτηση στη Βουλή απάντησε ο Υφυπουργός Εργασίας κος Α.Πετρόπουλος, σχετικά με το θέμα της περικοπής της σύνταξης και σε συνταξιούχους άλλων ταμείων (πλην ΟΓΑ) που αποκτούν αγροτικό εισόδημα.

Δείτε σε βίντεο την απάντηση...




Ενώ η αποδελτίωση έχει ως εξής :
 

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΕΓΚΕΡΟΓΛΟΥ: 
Κύριε Υπουργέ, χρειάζεται πολλή δουλειά ακόμα για να ξεκαθαρίσουμε τα ζητήματα που ο ν. 4387 για το ασφαλιστικό προκάλεσε ως ερωτηματικά, ως προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι συνταξιούχοι. Είτε αυτοί είναι παλαιότεροι είτε αυτοί είναι νέοι συνταξιούχοι, θέλουν να γνωρίζουν το τι ισχύει, όχι εκ των υστέρων.
Για αυτό θα σας παρακαλούσα αυτό που έχουμε συζητήσει κατ’ επανάληψη και φαίνεται ότι έχει ξεκαθαρίσει το τοπίο εν πολλοίς και για τους συνταξιούχους αγρότες για τους οποίους έχει βγει η εγκύκλιος της 20ης Απριλίου, αλλά και για τους υπόλοιπους συνταξιούχους άλλων Ταμείων για τους οποίους μας ενημερώσατε ότι και μετά την 1/1/2017, εφόσον συνταξιοδοτούνται, αλλά εάν είχαν την δραστηριότητα την αγροτική και τις ενισχύσεις πριν την ψήφιση του νόμου, τότε δεν υπόκεινται στην περικοπή του 60%. 
Νομίζω ότι όλα αυτά ακούστηκαν και αναθάρρησαν τους ανθρώπους που είχαν προβληματισμό σε σχέση με μικρό εισόδημα από τα αγροτικά που διαθέτουν και το ερώτημα παραμένει: Θα εκδώσετε κάποια εγκύκλιο για αυτές τις περιπτώσεις, όπως ακριβώς έγινε με τους συνταξιούχους αγρότες ή θα είναι στον αέρα;
Η απαίτηση για την έκδοση εγκυκλίου ή άλλης πράξης δεν είναι θεωρητική, δεν είναι δηλαδή επειδή θέλουμε να ξέρουμε τι ισχύει, αλλά επειδή ακριβώς υπάρχουν ζητήματα που πρέπει να τα γνωρίζουν και οι ίδιοι οι λογιστές, αλλά και οι άνθρωποι οι οποίοι ασχολούνται με το σύστημα των επιδοτήσεων. 
Για αυτό θα σας παρακαλούσα να ορίσετε, εάν δεν το έχετε πράξει μέχρι τώρα, ημερομηνία έκδοσης αυτής της εγκυκλίου. Είναι δεσμευτικές οι προθεσμίες για τη μεταβίβαση δικαιωμάτων ενιαίας ενίσχυσης που προκύπτουν από την Κοινή Αγροτική Πολιτική και αυτό εκ των πραγμάτων έχει σχέση με την ανάγκη να εκδοθεί κάποια εγκύκλιος από την πλευρά σας.


ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ (Υφυπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης): Ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. 
Αν άφησα χώρο για παρανόηση θα το εξηγήσω και οφείλω να το εξηγήσω με σαφήνεια, κύριε Κεγκέρογλου, διότι πάντα έλεγα ότι ο χώρος της αγροτικής και της κτηνοτροφικής παραγωγής δεν πρέπει να δίνει τη δυνατότητα για αθέμιτη λειτουργία κάποιων οι οποίοι δεν θα είναι στις ίδιες επιβαρύνσεις με εκείνους που έχουν κατ’ εξοχήν και κυρίως ή μόνο αγροτική ή κτηνοτροφική δραστηριότητα, διότι είναι πάρα πολλοί που κάνουν άλλα επαγγέλματα και ήταν ασφαλισμένοι σε άλλα ταμεία, οι οποίοι έχουν αναπτύξει δραστηριότητες τέτοιες και πολύ μεγάλες μάλιστα σε ορισμένες περιπτώσεις. 
Δεν θα πρέπει, συνεπώς, να δημιουργείται ένα προβάδισμα αθέμιτο έναντι των αγροτών οι οποίοι σύμφωνα με τον νόμο υπόκεινται στους περιορισμούς μετά το 2025. Και επειδή οι διατάξεις που ίσχυαν πριν δεν έχουν καταργηθεί για την διακοπή της συνταξιοδότησης ή της μείωσης της συνταξιοδότησης και όποιες περιπτώσεις προέβλεπαν οι προηγούμενοι για τα επιμέρους ταμεία, αυτό που πρέπει να ξεκαθαρίσω εδώ είναι ότι δεν θα υπάρχει κανένα πρόβλημα –και το έχω πει, αλλά αν παρανοήθηκε θα το εξηγήσω- σε όσους είχαν συνταξιοδοτηθεί και διατηρούν τη δραστηριότητα από άλλα ταμεία πριν την εφαρμογή του νόμου, πριν την έναρξη ισχύος του νόμου. Συνεπώς, για εκείνους που έχουν αγροτική έκταση, αλλά δεν έχουν εισοδήματα -αυτό είναι το σαφές που θέλω να πω- δεν θα έχουν σε καμμιά περίπτωση αυτή τη συνέπεια της μείωσης της σύνταξης που προβλέπεται κατά τις διατάξεις του νόμου. 
Αυτή είναι η διαφοροποίηση ως προς τους αγρότες. Οι αγρότες μέχρι την 1η  Ιανουαρίου του 2025 θα έχουν τη δυνατότητα να καλλιεργούν και να βγαίνουν και στη σύνταξη και να μην υφίστανται καμμιά συνέπεια εκ του νόμου. Αυτό σημαίνει ότι όσοι μέχρι εκείνη τη στιγμή έχουν βγει στη σύνταξη, θα διατηρούν αυτήν τη μεταχείριση και στη συνέχεια. Είναι άλλο πράγμα, όμως, απ’ αυτούς που έχουν άλλη δραστηριότητα, δεν είναι αγρότες, έχουν διαμορφώσει διαφορετικό ύψος συντάξεων. Δεν χρειάζεται να κάνουμε την ίδια πρόνοια και γι’ αυτούς. Αυτή είναι η δική μας θέση και αυτή είναι η σωστή ερμηνεία από τον νόμο. 



ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΕΓΚΕΡΟΓΛΟΥ: Κύριε Πρόεδρε, ευχαριστώ. 
Αλλάζει άρδην η εικόνα η οποία είχε διαμορφωθεί με βάση τη συζήτηση που είχαμε σε τέσσερις προηγούμενες επίκαιρες ερωτήσεις, κύριε Υπουργέ. 
Με σαφήνεια μπορούμε να μιλήσουμε; Μας είχατε πει ότι οι συνταξιούχοι άλλων ταμείων, εκτός του ΟΓΑ, που συνταξιοδοτήθηκαν μέχρι 31.12.2016 -σήμερα μας λέτε μέχρι την ψήφιση του νόμου και αυτό πρέπει να διευκρινιστεί- εφόσον είναι παλιοί συνταξιούχοι κι εφόσον είχαν το αγροτικό εισόδημα και την επιδότηση πριν την ψήφιση του ν. 4387, δεν έχουν επίπτωση στη σύνταξή τους γιατί προστατεύονται από τους προηγούμενους ισχύοντες νόμους που τους διατηρεί το άρθρο 20, για τους παλιούς συνταξιούχους που είχαν επιδότηση πριν την ψήφιση του νόμου για τους οποίους δεν επέρχεται καμμιά μεταβολή. 
Σε επόμενη επίκαιρη μάς είπατε ότι το ίδιο ισχύει και για νέους συνταξιούχους, αλλά που το αγροτικό εισόδημά τους και η επιδότησή τους ήταν πριν την ψήφιση του νόμου. Φαίνεται από την απάντηση σας ότι το δεύτερο αλλάζει. Ξεκαθαρίστε μας τι ισχύει. 
Οι συνταξιούχοι των άλλων ταμείων, οι παλιοί με επιδότηση πριν την ψήφιση του νόμου, απαλλάσσονται από την περικοπή του 60%, εξαιρούνται; Οι νέοι συνταξιούχοι είτε μετά τον Μάιο είτε μετά την 1η Ιανουαρίου; Ξεκαθαρίστε μας. Των άλλων ταμείων πάλι –δεν αφορά τον ΟΓΑ- που έχουν αγροτικό εισόδημα ή ενίσχυση πριν την ψήφιση του νόμου Κατρούγκαλου, συνεχίζουν να εξαιρούνται από την περικοπή ή θα υποστούν την περικοπή; Είναι δυο συγκεκριμένα πράγματα που πρέπει να μας τα πείτε καθαρά. Δεν γίνεται να υπάρχει αυτή η θολούρα και να έρθει το Ελεγκτικό Συνέδριο να ζητάει πίσω συντάξεις και μάλιστα να επιβάλλει και ποινή γιατί δεν δήλωσαν ότι είχαν άλλο εισόδημα.
Πρέπει να ξεκαθαριστεί το τι ισχύει τώρα που είναι νωρίς και μάλιστα πριν τη λήξη της προθεσμίας που γίνεται η μεταβίβαση των δικαιωμάτων τις επόμενες ημέρες, ούτως ώστε να προστατευτούν αυτοί οι άνθρωποι. Τόσο δύσκολο είναι; Νομίζω ότι μπορείτε να το κάνετε. Περιμένω σήμερα να έχουμε σαφή απάντηση. 


ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ (Υφυπουργός Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης): Εξηγώ και πάλι ότι για τους αγρότες οι οποίοι είναι αγρότες κατά την αντίληψη όλων και υπάγονται στις διατάξεις ΟΓΑ με τις προβλέψεις που έχει ο νόμος εκείνος, τώρα στον ΕΦΚΑ πια, δεν υπάρχει καμία επίδραση στις συντάξεις για όσους θα συνταξιοδοτούνται μέχρι 31/12/2024. Φυσικά και για όσους είχαν συνταξιοδοτηθεί πριν το ίδιο ισχύει. 
Σχετικά, όμως, με όσους είναι ασφαλισμένοι –γιατί είχαν άλλες δραστηριότητες- σε άλλα ταμεία και έχουν καλλιέργειες και εισοδήματα και από εκεί και επειδή, όπως θα γνωρίζετε κι εσείς, υπάρχουν σημαντικές δραστηριότητες και καλλιέργειες αγροτοκτηνοτροφικές ή αλιευτικές και από τέτοιους επαγγελματίες, θα ήταν αθέμιτο οι μεν αγρότες και κτηνοτρόφοι να έχουν συνέπεια έστω και μετά το 2024, και οι άλλοι να μην έχουν καμία συνέπεια. Πότε θα διατηρείται αυτό; 
Γι’ αυτό το λόγο είπαμε -αυτό προβλέπει και ο νόμος- πως αν εμφανίζεις εισόδημα, τότε μόνο έχεις δραστηριότητα. Μπορεί να έχεις ένα χωράφι που κάθεται, θα πληρώνεις ΕΝΦΙΑ προφανώς γι’ αυτό, αλλά δεν θα εντάσσεσαι στη διαδικασία της οικονομικής δραστηριότητας, αν δεν έχεις οικονομική δραστηριότητα. Και δεν θα έχεις οικονομική δραστηριότητα αν δεν έχεις εισόδημα. Αφού δεν θα δηλώνει εισόδημα, φορολογητέο φυσικά, στο Ε1, που είναι η δήλωση των εισοδημάτων, προφανώς δεν θα υπάγεται κάποιος στη διαδικασία της περικοπής της σύνταξης, επειδή συμβαίνει να έχει τέτοιες δραστηριότητες. 
Συνεπώς, το κριτήριο είναι αν θα έχει εισόδημα. Κατά τα άλλα, δεν υπάρχει καμμία επίδραση. 

ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΚΕΓΚΕΡΟΓΛΟΥ: Οι παλιοί συνταξιούχοι; 

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΣ (Υφυπουργός Εργασίας, Κοινωνική Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης): Και για τους παλιούς έχω πει. Όσοι μέχρι την έναρξη του νόμου είχαν δραστηριότητα και εισόδημα μπορούν να συνεχίσουν να έχουν δραστηριότητα και εισόδημα. Για τους προ της εφαρμογής του νόμου μίλησα. 
Σας ευχαριστώ. 


Πηγή: https://www.taxheaven.gr0